Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 2026 r., IV KZ 30/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 2026 r., IV KZ 30/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 27 sierpnia 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Piotr Mirek

4 w sprawie M.J. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 sierpnia 2026 r. zażalenia na zarządzenie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2026 r., IV KO 62/26, o odmowie przyjęcia wniosku pełnomocnika M.J. o wznowienie postępowania Sądu Apelacyjnego w Katowicach w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania, sygn. akt II S 11/25

5 na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

6 postanowił zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.

Uzasadnienie

7 Pismem z dnia 3 kwietnia 2025 r. (data wpływu) pełnomocnik M.J. złożył skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym w Katowicach w sprawie o sygn. akt V Kp 890/24. Sąd Apelacyjny w Katowicach postanowieniem z dnia 28 maja 2025 r., sygn. II S 11/25, pozostawił skargę bez rozpoznania.

8 Pismem z dnia 6 maja 2026 r. pełnomocnik M.J. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie skargi na przewlekłość postępowania, toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach, sygn. akt II S 11/25.

9 Sąd Najwyższy zarządzeniem z dnia 1 czerwca 2026, IV KO 62/26, mając na względzie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. oraz art. 545 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku pełnomocnika skarżącego M.J. o wznowienie postępowania przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania ze względu na jego niedopuszczalność.

10 Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł pełnomocnik M.J., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

11 Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

12 Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż zasadnie odmówiono przyjęcia wniosku. Wznowienie postępowania w sprawie skargi na przewlekłość postępowania jest w świetle obowiązujących przepisów niedopuszczalne.

13 Przywołany przez skarżącego art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że do uchylenia rozstrzygnięcia wydanego na podstawie przepisów uznanych za sprzeczne z Konstytucją dochodzi: „na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania”. Rzecz jednak w tym, że przepisy regulujące postępowanie skargowe nie przewidują wznowienia postępowania. Przepisów o wznowieniu postępowania nie stosuje się zatem do postępowania w sprawie skargi na przewlekłość, zarówno w sprawach karnych, jak i cywilnych. Powyższe nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Wypracowana w tym zakresie linia orzecznicza jest jednolita i utrwalona (por. np.: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2005 r., III SPZP 1/05;

14 postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 maja 2007 r., V KZ 24/07; z dnia 8 października 2014 r., III KZ 65/14; z dnia 9 lipca 2013 r., II KZ 23/13; z dnia 26 marca 2010 r., VI KZ 21/10; z dnia 29 grudnia 2014 r., III KZ 130/14; z dnia 26 lutego 2015 r., III KZ 5/15; z dnia 23 września 2016 r., KSP 4/16). Podzielając pogląd wyrażony chociażby w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2015 r., III KZ 5/15) przypomnieć należy, że postępowanie uregulowane ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1725) zawiera odrębne i całościowe uregulowanie zasad i trybu wnoszenia oraz rozpoznawania tej skargi, w których brak regulacji dotyczących wznowienia postępowania. Żaden też z artykułów wskazanej ustawy nie odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów innych ustaw regulujących ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, w tym przepisów rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego. Z powyższych względów zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, zaś zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy.