Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2013 r., IV KO 92/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2013 r., IV KO 92/13

Tekst

1 Sygn. akt IV KO 92/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 27 listopada 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jerzy Grubba (przewodniczący)

5 SSN Kazimierz Klugiewicz

6 SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca)

7 w sprawie zażalenia P. D.

8 na postanowienie Prokuratora Rejonowego w S. z dnia 30 sierpnia 2013 r. o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie sygn. akt Ds…/13/S, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

9 w dniu 27 listopada 2013 r.,

10 wniosku Sądu Rejonowego w R.

11 z dnia 16 października 2013 r.,

12 o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.

13 p o s t a n o w i ł:

14 nie uwzględnić wniosku.

Uzasadnienie

15 Sąd Rejonowy w R. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu z powołaniem się na okoliczność, że przedmiotem rozpoznania jest zażalenie P. D. na postanowienie prokuratora o umorzeniu śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza Komisariatu Policji - Komendy Miejskiej w R. Wskazano też, że przed tym Sądem toczą się sprawy zainicjowane przez P. D., który składa do organów ścigania zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa przez pracowników Sądu Rejonowego w R.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

17 2

18 Wniosek Sądu Rejonowego nie jest zasadny. W ocenie Sądu Najwyższego z faktu, że przedmiotem postępowania zażaleniowego jest kwestia zaniechania ścigania w sprawie dotyczącej funkcjonariusza Komendy Policji w R. w żaden sposób nie można wnioskować, że spełnione zostały przesłanki z art. 37 k.p.k. poprzez możliwość zrodzenia się w opinii publicznej wątpliwości co do bezstronności sędziów tego Sądu. Nie stwarza takiego przekonania okoliczność, że w tym Sądzie toczą się sprawy dotyczące P. D., który z zasady kwestionuje prawidłowość ich rozpoznawania. Takie zachowanie nie może bowiem prowadzić do osłabienia poczucia bezstronności, skoro poddawanie krytyce wykonywanych przez sędziów czynności służbowych wpisane jest w sprawowanie urzędu sędziego i wymaga od nich odporności psychicznej. Natomiast uleganie presji osłabia wręcz zaufanie do bezstronności sędziów i może budować przekonanie o łatwości manipulowania ustawową właściwością sądów. Trudno też przyjąć, że dla dobra wymiaru sprawiedliwości sędziowie tego Sądu nie powinni w ogóle rozpoznawać spraw, w których występuje P. D. z uwagi na zarzuty kierowane pod ich adresem. Z tych też względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.