Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2014 r., IV KO 14/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2014 r., IV KO 14/14

Tekst

1 Sygn. akt IV KO 14/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 13 marca 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Józef Dołhy (przewodniczący)

5 SSN Tomasz Grzegorczyk

6 SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)

7 w sprawie K. B.

8 oskarżonego o przestępstwo z art. 212 § 1 k.k.,

9 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu,

10 w dniu 13 marca 2014 r.,

11 wystąpienia Sądu Rejonowego w R.,

12 z dnia 12 lutego 2014 r.,

13 w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu,

14 na podstawie art. 37 k.p.k.

15 p o s t a n o w i ł:

16 przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu

17 w T.

Uzasadnienie

18 Do Sądu Rejonowego w R. – jako właściwego miejscowo i rzeczowo – wpłynął prywatny akt oskarżenia przeciwko K. B. o czyn z art. 212 § 1 k.k. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2014 roku Sąd Rejonowy w R. wystąpił, w trybie art. 37 k.p.k., do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie niniejszej sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że oskarżony K. B. do dnia 11 marca 2004 2

19 roku zatrudniony był w Sądzie Rejonowym w R. jako sędzia, co może stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania niniejszej sprawy. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

20 Wniosek Sądu Rejonowego w R. zasługuje na uwzględnienie.

21 W pierwszej kolejności należy podkreślić, że przekazanie sprawy innemu równorzędnemu sądowi w trybie art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. Jest to kryterium podstawowe, zaś przepis art. 37 k.p.k. nie może podlegać wykładni rozszerzającej.

22 Po zapoznaniu się z przedstawionymi aktami sprawy należy stwierdzić, że wniosek Sądu Rejonowego w R. zasługuje na uwzględnienie. Oczywistym jest, że przekonanie o braku możliwości do obiektywnego rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy musi być oparte na racjonalnych i rzeczywistych przesłankach. W realiach niniejszej sprawy zasadnie w swoim wystąpieniu Sąd Rejonowy w R. wskazał, że oskarżony był zatrudniony w tym Sądzie jako sędzia, a pracują w nim także – jego żona i była żona. Wynikające stąd kontakty z sędziami oraz pracownikami tego Sądu Rejonowego oraz przełożonego Sądu Okręgowego, mogą w subiektywnym społecznym odczuciu wywoływać wątpliwości co do braku warunków do obiektywnego rozpoznania przedmiotowej sprawy. To zaś upoważnia do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga przekazania sprawy do rozpoznania innemu sadowi równorzędnemu.

23 Z tych względów orzeczono jak na wstępie.