Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2026 r., IV KK 267/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2026 r., IV KK 267/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 9 września 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Michał Laskowski

4 na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3 k.p.k. ) po rozpoznaniu w dniu 9 września 2026 r., w sprawie D.M. skazanego za popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. i in.

5 wniosku obrońcy o wstrzymanie zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 20 stycznia 2026 r., sygn. akt II AKa 59/23

6 zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 12 grudnia 2022 r., sygn. akt II K 21/22

7 postanowił:

8 wniosku nie uwzględnić

Uzasadnienie

9 Prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku został zaskarżony kasacją przez obrońcę D.M. W kasacji, obok zarzutów rażącej obrazy przepisów prawa procesowego obrońca, zamieścił także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, uzasadniając go charakterem zarzutów kasacyjnych oraz sytuacją rodzinną skazanego.

10 Wniosek obrońcy na uwzględnienie nie zasługiwał.

11 Zgodnie z regułą wyrażoną w art. 9 k.k.w. postępowanie wykonawcze wszczyna się bezzwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia. Wstrzymanie wykonania orzeczenia przewidziane w art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. Do zastosowania tej szczególnej instytucji wymagane jest zaistnienie wyjątkowych względów pozwalających na ustalenie, że wykonanie danego wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Istnienia takich względów w niniejszej sprawie obrońca D.M. nie wykazał. W sposób lakoniczny uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowego orzeczenia, wskazując jedynie na brak przekonującej i nie budzącej wątpliwości podstawy dowodowej uznania skazanego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu. Takie zdawkowe uzasadnienie nie może w żadnym razie przesądzić o konieczności przełamania reguły bezzwłocznego wykonania prawomocnego wyroku. Przesłanki natury rodzinnej, skonkretyzowane we wniosku jako ,,destabilizacja życia rodzinnego i czas nie do odzyskania”, nie pozostają w wymaganym związku z istotą unormowania zawartego w art. 532 k.p.k. Te okoliczności mogą - co najwyżej - uzasadniać przekonanie o tym, że zdołałyby stanowić (i to też ewentualną) podstawę odroczenia bądź przerwy w wykonywaniu kary, na podstawie art. 150 i 153 k.k.w.

12 Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania instytucji unormowanej w art. 532 § 1 k.p.k. i z tych względów postanowił jak na wstępie.