Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2009 r., IV CZ 45/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2009 r., IV CZ 45/09

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 45/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 13 maja 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący)

5 SSN Grzegorz Misiurek

6 SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa "M." Spółki z o.o.

8 przeciwko B.Z. i A.Z.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 maja 2009 r.,

11 zażalenia strony powodowej

12 na postanowienie Sądu Okręgowego w O.

13 z dnia 10 lutego 2009 r., sygn. akt [...],

14 oddala zażalenie

15 2

Uzasadnienie

16 Sąd Okręgowy w O. postanowieniem z dnia 10 lutego 2009 r., na podstawie art. 1302

17 § 3 k.p.c., odrzucił apelację powódki wniesiona przez jej zawodowego pełnomocnika (adwokata), stwierdzając, że nie została od niej uiszczona należna opłata, bowiem zamiast kwoty 658 zł uiszczona została kwota 558 zł. Rozpoznając zażalenie, zawierające wniosek o uchylenie tego postanowienia, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 Powołane w zażaleniu okoliczności nie stanowią argumentów usprawiedliwiających wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako bezzasadnego. Postanowienie Sądu Okręgowego zgodne jest z aktualnym stanem prawnym. Jest okolicznością bezsporną, że pełnomocnik skarżącej, mimo że ciąży na nim ustawowy obowiązek uiszczenia należnej opłaty od apelacji podlegającej opłacie stosunkowej, takiej opłaty nie uiścił. Nie jest bowiem „opłatą należną” opłata w wysokości niższej, niż opłata obliczona od wartości przedmiotu zaskarżenia. Okoliczność, że Sąd bezzasadnie wezwał pełnomocnika skarżącej do uiszczenia dodatkowo kwoty 142 zł (nota bene przewyższającej różnicę między kwota uiszczoną, a kwotą należną) nie sanuje braku w postaci nieuiszczenia należnej opłaty. Skutkiem nieuiszczenia od apelacji, wniesionej przez adwokata, należnej opłaty sądowej jest odrzucenie apelacji (art.1302

19 § 3 k.p.c.). W świetle

20 przytoczonych regulacji prawnych, zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie i dlatego należało orzec, jak wyżej (art. 39814

21 w zw. z art. 3941

22 § 3 k.p.c.).