Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2009 r., IV CZ 39/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2009 r., IV CZ 39/09

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 39/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 13 maja 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący)

5 SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

6 SSN Henryk Pietrzkowski

7 w sprawie z powództwa W.Z.

8 przeciwko M.S., J.K., B.K. i „P.” Spółce z o.o.

9 o nakazanie dokonania naprawy i zapewnienie lokalu zamiennego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 maja 2009 r.,

10 zażalenia powoda

11 na postanowienie Sądu Okręgowego w B.

12 z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt [...],

13 oddala zażalenie.

Uzasadnienie

14 2

15 Sąd Okręgowy w B. postanowieniem z dnia 4 marca 2009 r. odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku tegoż Sądu z dnia 30 października 2008 r. wskazując na niedopuszczalność tej skargi z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3982

16 § 1 k.p.c.).

17 W zażaleniu na powyższe postanowienie powód wniósł o jego uchylenie zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 3982

18 § 1 w związku z art. 25 k.p.c.

19 przez jego błędne zastosowanie.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

22 Określenie wartości przedmiotu sporu następuje według sumy właściwej w chwili wniesienia pozwu i tak określona wartość pozostaje niezmienna do końca postępowania, chyba że w dalszym jego toku nastąpi zmiana powództwa pociągająca za sobą zmianę wartości przedmiotu sporu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1997 r.. III CZ 82/97, nie publ.). Powód określił wartość przedmiotu sporu w pozwie na kwotę 15.000 zł i nie została ona zweryfikowana przez Sąd pierwszej instancji. Taką samą kwotą powód określił wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji. Sąd drugiej instancji nie miał więc podstaw do sprawdzenia tej wartości w oparciu o art. 25 w związku z art. 368 § 2 in fine k.p.c.

23 Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, strona nie może w skardze kasacyjnej podać wartości przedmiotu zaskarżenia wyższej niż wartość przedmiotu sporu ani wartości przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu apelacyjnym. Oczekiwane przez skarżącego sprawdzenie wartość przedmiotu zaskarżenia przez Sąd drugiej instancji nie mogłoby zatem doprowadzić do ustalenia tej wartości na poziomie przesądzającym o dopuszczalności wniesionej skargi kasacyjnej. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941

24 § 3 k.p.c.).