Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2011 r., IV CZ 20/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2011 r., IV CZ 20/11

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 20/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 29 czerwca 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

5 SSN Grzegorz Misiurek

6 SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

7 w sprawie ze skargi M. Ś.

8 o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego

9 z dnia 15 lutego 2010 roku

10 oraz postanowieniem Sądu Okręgowego

11 z dnia 15 lipca 2010 roku w sprawie z wniosku M. Ś.

12 przy uczestnictwie I. Ś. I innych, o podział majątku wspólnego, dział spadku i zniesienie współwłasności nieruchomości,

13 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 czerwca 2011 r.,

14 zażalenia wnioskodawcy

15 na postanowienie Sądu Okręgowego

16 z dnia 13 stycznia 2011 r.,

17 oddala zażalenie.

Uzasadnienie

18 2

19 Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę M. Ś. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 15 lipca 2010 r., jako nieopartą na ustawowej podstawie. Orzeczenie zostało zaskarżone zażaleniem przez M. Ś. który wniósł o jego uchylenie. Skarżący wskazał, iż wbrew ocenie Sądu powołał nowy dowód w postaci pisma Prezydenta Miasta Ł. z dnia 18.08.2010 r., co uzasadniało wznowienie postępowania na podstawie art. 403 § 2 k.p.c.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Stosownie do art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

22 M. Ś. jako podstawę wznowienia postępowania wskazał nowy dowód w postaci pisma Prezydenta Miasta Ł. z dnia 18.08.2010 r., które w jego ocenie wskazuje na fakt, iż wycena spornych działek, jako rolniczych, co jest sprzeczne z ich faktycznym stanem, była zaniżona. Wskazał przy tym, iż nie dysponował tym dowodem w toku prawomocnie zakończonego postępowania, albowiem odpowiedź Prezydenta Miasta Ł. na swój wniosek otrzymał dopiero po wydaniu wyroku przez sąd drugiej instancji.

23 W rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, to takie fakty lub dowody, z których strona nie mogła skorzystać w postępowaniu prawomocnie zakończonym. „Wykrycie", o którym mowa w art. 403 § 2 k.p.c., odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronie i dla niej niedostępnych (por. postanowienie SN z 15 maja 1968 r., I Co 1/68, OSNCP 1969 nr 2, poz. 36, postanowienie SN z 17 stycznia 2001 r., IV CKN 1515/00, niepubl., postanowienie SN z 19 stycznia 2006 r., IV CZ 143/05, niepubl.). Nie dotyczy natomiast takich okoliczności, które strona mogła powołać w prawomocnie zakończonym postępowaniu, mając ku temu obiektywnie istniejącą możliwość.

24 3

25 Powołana przez skarżącego podstawa wznowienia nie odpowiada tak rozumianej ustawowej podstawie wznowienia określonej w art. 403 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy słusznie uznał, że okoliczności podniesionej przez skarżącego nie można zakwalifikować jako takiej, która w prawomocnie zakończonym postępowaniu była dla strony „nieujawnialna", albowiem informacje zawarte w piśmie, na które powołuje się skarżący mogły być przez niego uzyskane także w inny sposób, za pomocą dostępnych mu środków dowodowych, z których nie skorzystał. Zasadnicze znaczenie bowiem dla oceny zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania ma nie okoliczność otrzymania przez skarżącego pisma Prezydenta Miasta Ł., a zawarte w tym piśmie informacje, które można było uzyskać w inny sposób, a zatem skarżący miał obiektywną możliwość ich powołania w zakończonym postępowaniu.

26 W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy słusznie uznał, że w sprawie nie zachodzi ustawowa podstawa wznowienia, o której mowa w art. 403 § 2 k.p.c. i zasadnie skargę o wznowienie postępowania odrzucił.

27 Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 39814

28 w zw. z art. 3941

29 k.p.c.,

30 Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.