Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2014 r., IV CZ 15/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2014 r., IV CZ 15/14

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 15/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 2 kwietnia 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

5 SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

6 SSN Anna Kozłowska

7 w sprawie z powództwa K. Z.

8 przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji "W." Spółce Akcyjnej w W. poprzednio H.A. Towarzystwu Ubezpieczeń

9 Spółce Akcyjnej z siedzibą w S.

10 o zapłatę,

11 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 kwietnia 2014 r.,

12 zażalenia strony pozwanej

13 na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punktach pierwszym i trzecim wyroku Sądu Okregowego w O.

14 z dnia 14 lutego 2012 r.

15 odrzuca zażalenie na postanowienie o kosztach postępowania zawarte w punkcie (I) pierwszym oraz oddala zażalenie w pozostałym zakresie.

16 2

Uzasadnienie

17 W wyroku z dnia 14 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy w O. na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c. postanowił zasądzić od pozwanego H. A. Towarzystwo Ubezpieczeń Spółka Akcyjna z siedzibą w S. na rzecz powoda K. Z. kwotę 771 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za pierwszą instancję oraz kwotę 454 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za instancję odwoławczą.

18 W zażaleniu na te rozstrzygnięcia pełnomocnik procesowy pozwanego wniósł o ich zmianę.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Zażalenie w zakresie w jakim kwestionuje rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów procesu za pierwszą instancję podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.

21 W pozostałym zakresie zażalenie należy oddalić. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że o zastosowaniu zasad rozliczania kosztów procesu według art. 100 zdanie drugie k.p.c. decydują względy słuszności, co jednak nie może być utożsamiane z dowolnością. Podstawą dla takiego rozstrzygnięcia może być zwłaszcza sytuacja gdy żądanie powoda zostanie uwzględnione bądź oddalone w większej części oraz nie zachodzą istotne różnice w wysokości kosztów poniesionych przez każdą ze stron (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2007 r., I PK 157/07, OSNP 2009/3-4/33).

22 Żalący nie wykazał, że w sprawie nastąpiło naruszenie tych zasad z art. 100 zdanie drugie k.p.c. Należy podkreślić, że powództwo zostało uwzględnione w znacznej części.

23 Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.

24 3