Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2011 r., IV CZ 139/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2011 r., IV CZ 139/10

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 139/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 25 marca 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

5 SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

6 SSN Marta Romańska

7 w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowego P. – R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.

8 przeciwko Bankowi Spółdzielczemu w R.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 marca 2011 r.,

11 zażalenia strony powodowej

12 na postanowienie Sądu Apelacyjnego

13 z dnia 27 września 2010 r.,

14 oddala zażalenie;

15 zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanej kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset) kosztów postępowania zażaleniowego.

16 2

Uzasadnienie

17 Postanowieniem z dnia 27 września 2010 r. Sąd Apelacyjny w G. odrzucił skargę kasacyjną powoda Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego P.-R. spółki z o.o. w G.

18 W zażaleniu powód zażądał stwierdzenia nieważności lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Zażalenie podlega oddaleniu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, błąd profesjonalnego pełnomocnika obciąża stronę, którą pełnomocnik reprezentuje (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2009 r., V CZ 57/09, nie publ., z 7 listopada 2008 r., IV CZ 92/08, nie publ., z dnia 30 maja 2007 r., II CSK 167/07, nie publ.). Bez znaczenia jest podnoszona w zażaleniu okoliczność, że pełnomocnik żalącego został mylnie wezwany do opłacenia skargi kasacyjnej. Początek biegu terminu do uiszczenia tej opłaty wynika jednoznacznie z treści art. 112 ust. 2 i 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 ze zm.). Terminem ten jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może być on ani przedłużony, ani skrócony czy to przez sąd, czy też przez przewodniczącego (art. 166 k.p.c.).

21 Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.

22 j