Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2014 r., IV CZ 132/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2014 r., IV CZ 132/13

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 132/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 7 marca 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)

5 SSN Zbigniew Kwaśniewski

6 SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa R. K.

8 przeciwko Gminie Miasta G.

9 o ustalenie,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 marca 2014 r.,

11 zażalenia powoda

12 na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

13 z dnia 29 maja 2013 r.

14 oddala zażalenie.

15 2

Uzasadnienie

16 Postanowieniem z 29 maja 2013 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku tego Sądu z 4 lutego 2013 r. z uwagi na jej niedopuszczalność wynikającą ze zbyt niskiej wartości przedmiotu zaskarżenia, wniesienia skargi po upływie terminu oraz przez osobę pozbawioną zdolności postulacyjnej w postępowaniu kasacyjnym.

17 W zażaleniu na postanowienie z 29 maja 2013 r. powód R. K. zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem: - art. 11 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego; - art. 233 k.p.c.; - prawa powoda do obrony jego praw, gdyż ani razu nie został wysłuchany; - konstytucyjnego prawa do lokalu mieszkaniowego oraz prawa wyboru miejsca zamieszkania i pobytu, zadeklarowanych w art. 52 ust. 1, art. 75 ust. 1 i 2 i art. 76 Konstytucji RP, a nadto powagi rzeczy osądzonej. Powód wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Zażalenie jest bezzasadne. Wartość przedmiotu zaskarżenia warunkująca dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 3982

20 § 1 k.p.c.) oceniana jest zawsze na

21 podstawie wartości przedmiotu sporu ustalonej przez sąd pierwszej instancji. Orzeczenie w tym zakresie wiąże na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. sąd orzekający o dopuszczalności skargi kasacyjnej. Stanowisko to jest konsekwentnie reprezentowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in. postanowienia: z 13 kwietnia 2005 r., V CZ 18/05, niepubl. oraz z 14 lipca 2010 r., III CSK 118/10, niepubl.).

22 Zgodnie z art. 871

23 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

24 obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przymus adwokacko-radcowski przewidziany w postępowaniu przed Sądem Najwyższym ma charakter bezwzględny, co oznacza, że strony - z wyjątkiem osób, którym 3

25 stosownie do art. 871

26 § 2 k.p.c. przyznana została tzw. zdolność postulacyjna – mogą występować w tym postępowaniu tylko reprezentowane przez adwokata lub radcę prawnego. Powód wniósł osobiście skargę kasacyjną, lecz nie wykazał, że należy do kręgu tych podmiotów, o których mowa w art. 871 § 2 k.p.c. Powyższe

27 czyniło jego skargę niedopuszczalną.

28 Zgłoszone w zażaleniu zarzuty odnoszące się do treści wydanego w sprawie wyroku nie mają znaczenia na tym etapie postępowania, gdy rozważana jest dopuszczalność skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu drugiej instancji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 39814

29 k.p.c. w zw. z art. 3941

30 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.