Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2008 r., IV CSK 519/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2008 r., IV CSK 519/07

Tekst

1 Sygn. akt IV CSK 519/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 6 lutego 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Mirosława Wysocka

5 w sprawie z wniosku P. C. i E. C.j

6 przy uczestnictwie I. C., A. C., Gminy E., Agencji Nieruchomości Rolnych w W., Banku G.(…) Spółki Akcyjnej w W., Powiatu E. - Powiatowego Urzędu Pracy w E., Zakładów Chemicznych „P.(...)” Spółki Akcyjnej w P., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., S. S. i J. S.

7 o wpis prawa własności, wykreślenie ostrzeżenia o wszczęciu egzekucji oraz wykreślenie hipotek w księdze wieczystej nr E.(…),

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 lutego 2008 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania I. C. i A. C.

9 od postanowienia Sądu Okręgowego w E. z dnia 15 maja 2007 r., sygn. akt I Ca (…), odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

10 W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w E. z dnia 15 maja 2007 r. uczestnicy A. C. i I. C. wnieśli o przyjęcie jej do rozpoznania „na podstawie art. 3989

11 § 1 pkt 1-4 k.p.c., albowiem w sprawie w ocenie skarżących występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, zachodzi faktyczna nieważność postępowania, a skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona”. Dla uzasadnienia wniosku skarżący powołali twierdzenie, że bez konstytucyjnego uregulowania pozycji referendarza sądowego art. 5181

12 § 3 k.p.c., ale też art. 39822

13 § 1 k.p.c. są niezgodne z Konstytucją, a w

14 szczególności art. 45 i 178, co oznacza, że zaskarżone orzeczenie powinno być 2

15 uchylone, „stąd też wniosek o merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd Najwyższy”. Ponadto „z ostrożności procesowej” skarżący podali, ze konieczna jest wykładnia Sądu Najwyższego w zakresie „stosowania i wzajemnych relacji art. 5181 § 3

16 k.p.c. w związku z art. 39822

17 § 1 k.p.c.”.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

19 Zgodnie z art. 3984

20 § 1 pkt 3 k.p.c. wnoszący skargę kasacyjną jest zobowiązany uzasadnić zawarty w niej wniosek o przyjęcie do rozpoznania. Uzasadnienie wniosku wymaga sprecyzowania, na które z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c.

21 skarżący się powołuje oraz przedstawienia w formie wyodrębnionego wywodu argumentacji prawnej, właściwej dla danej przesłanki, przekonującej, że występuje ona w sprawie.

22 „Zbiorcze” wyliczenie przesłanek, i poprzestanie na tym - jak to ma miejsce w skardze uczestników - jest oczywiście niedopuszczalne. W skardze brak jest jakiejkolwiek wyodrębnionej argumentacji odnoszącej się do przesłanek określonych w art. 3989 § 1

23 pkt 1, 3 i 4 k.p.c.

24 Nie można także dopatrzyć się uzasadnienia przesłanki wymienionej w art. 3989 §

25 1 pkt 2 k.p.c. w wyrażeniu przez skarżących przekonania, że „wymagana jest wykładnia” dwóch wymienionych przepisów postępowania w ich wzajemnej relacji. Brak jest jakiejkolwiek argumentacji prawnej, przekonującej o istnieniu poważnych wątpliwości odnośnie do szczególnego charakteru art. 5181

26 § 3 k.p.c. w stosunku do art. 39822

27 § 1

28 k.p.c.

29 Brak w skardze kasacyjnej odpowiadającego ustawowym wymaganiom wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania (art. 3984

30 § 1 pkt 3 k.p.c.) uzasadnia odrzucenie skargi

31 kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75), o czym Sąd Najwyższy orzekł stosownie do art. 3986 § 3

32 k.p.c.