Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2009 r., IV CSK 497/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2009 r., IV CSK 497/08

Tekst

1 Sygn. akt IV CSK 497/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 27 stycznia 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Krzysztof Pietrzykowski

5 w sprawie z powództwa B.P.

6 przeciwko "F." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z udziałem po stronie powodowej stowarzyszenia R.E.

7 o zapłatę oraz zakazanie i nakazanie,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

9 w dniu 27 stycznia 2009 r.,

10 na skutek skargi kasacyjnej powoda

11 i skargi kasacyjnej stowarzyszenia R.E.

12 od wyroku Sądu Apelacyjnego

13 z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt [...],

14 1. odrzuca skargę kasacyjną R.E.;

15 2. odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda.

Uzasadnienie

16 2

17 Zgodnie z art. 3989

18 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie zostały złożone dwie skargi kasacyjne oraz wpłynęły dwie odpowiedzi na skargi niezawierające wniosków o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Skarga organizacji społecznej wnoszącej skargę wspierającą powoda nie została opłacona, podlega zatem odrzuceniu (art. 1302 § 3 k.p.c.).

19 W skardze powoda sformułowano wiele argumentów, które mają uzasadnić jej przyjęcie do rozpoznania. Gdy chodzi o oczywiste naruszenie prawa przez kwestionowane orzeczenie, podniesione w skardze argumenty są wyłącznie polemiką z uzasadnieniem kwestionowanego orzeczenia, a w żadnym wypadku nie dowodzą oczywistej zasadności skargi. Skarżący formułuje też istotne, jego zdaniem, zagadnienia prawne, które mają skłaniać do przyjęcia skargi do rozpoznania. Pierwsze zagadnienie nie jest bezpośrednio związane z badaną sprawą. Drugie, dotyczące rozkładu ciężaru dowodu, jest oczywiste i nie wymaga orzeczenia Sądu Najwyższego. Trzecie nie ma charakteru abstrakcyjnego i generalnego, a jest po prostu polemiką z rozstrzygnięciem Sądu odwoławczego w sprawie. Czwarte (kwestia zakresu związania sądu rozstrzygnięciem wcześniejszym sądu odwoławczego w danej sprawie) jest już dostatecznie wyjaśnione i nie stanowi nowego istotnego zagadnienia prawnego. W tej skardze kasacyjnej nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1

20 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.