Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2009 r., IV CSK 361/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2009 r., IV CSK 361/09

Tekst

1 Sygn. akt IV CSK 361/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 23 października 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Mirosława Wysocka

5 w sprawie z wniosku M.S.

6 przy uczestnictwie Gminy Miasta Z.

7 o stwierdzenie nabycia spadku,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

9 w dniu 23 października 2009 r.,

10 na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

11 od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.

12 z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt [...],

13 odrzuca skargę.

14 2

Uzasadnienie

15 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lutego 2009 r. Sąd Okręgowy w Ł. oddalił apelację wnioskodawczyni M.S. wniesioną od postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 17 grudnia 2008 r., którym stwierdzono nabycie spadku po K.P. przez Gminę Miasto Z.

16 W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu odwoławczego, opartej jedynie na podstawie naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c., wnioskodawczyni zarzuciła „dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, polegające na odmowie dania wiary świadkom A.P. i K.C., w sytuacji gdy zeznania te są spójne i wzajemnie się pokrywają i znajdują potwierdzenie w pozostałej części materiału dowodowego” (...). W uzasadnieniu podstawy skargi, które sprowadza się do polemiki z ocena dowodów i ustaleniami faktycznymi dokonanymi w sprawie, wnioskodawczyni starała się wykazać, że Sąd odwoławczy doszedł do nieprawidłowego wniosku, iż spadkodawca nie sporządził testamentu.

17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 Wbrew wyraźnemu zakazowi wynikającemu z treści art. 3983 § 3 k.p.c.

19 skarga kasacyjna została oparta na zarzutach dotyczących oceny dowodów oraz poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Sposób sformułowania podstawy skargi oraz jej uzasadnienie wyraźnie wskazują, że celem skargi była niedopuszczalna próba podważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego stanowiącego podstawę orzekania przez Sąd drugiej instancji. Podniesienie w skardze zarzutów, o których mowa w art. 3983

20 § 3 k.p.c. oznacza, że została

21 ona oparta na podstawie, której ustawa nie przewiduje. Ponieważ w sprawie podstawą skargi kasacyjnej skarżąca uczyniła wyłącznie tego rodzaju zarzuty, skarga musiała zostać uznana za środek niedopuszczalny (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76).

22 3

23 Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy skargę kasacyjną odrzucił na podstawie art. 3986

24 § 3 k.p.c.