Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2007 r., IV CNP 18/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2007 r., IV CNP 18/07

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 18/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 7 marca 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Mirosława Wysocka

5 w sprawie ze skargi pozwanej G.D.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S.

7 z dnia 10 marca 2003 r., sygn. akt [...],

8 w sprawie z powództwa Powiatu S. - Powiatowego Urzędu Pracy przeciwko G.D. i A. SA

9 o zapłatę,

10 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

11 w dniu 7 marca 2007 r.,

12 odrzuca skargę

13 2

Uzasadnienie

14 Pozwana G.D. wniosła osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 10 marca 2003 r. wydanego w sprawie o zapłatę, który uprawomocnił się wobec jego niezaskarżenia z dniem 1 kwietnia 2003 r. W skardze pozwana domagała się uchylenia tego wyroku oraz przywrócenia terminu do wniesienia swej skargi.

15 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

16 Zgodnie z art. 871

17 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

18 obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zasada ta nie odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu. Także więc w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zachodzi konieczność wykazania się zdolnością postulacyjną, analogicznie jak dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy też zażaleniowym. Wniesienie skargi przez stronę, która nie ma zdolności postulacyjnej czyni skargę niedopuszczalną (por. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00, niepubl.). Z tego względu skargę pozwanej wniesioną przez nią osobiście trzeba ocenić jako niedopuszczalną z „innych przyczyn” w rozumieniu art. 4248 § 1 k.p.c. i odrzucić.

19 Mając powyższe na względzie, za pozbawioną wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej, a zatem bezprzedmiotową, należało uznać ocenę spełnienia pozostałych przesłanek warunkujących dopuszczalność skargi i poprzestać na wynikach przeprowadzonego wyżej badania.

20 W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 4248

21 § 1 k.p.c.