Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2014 r., IV CNP 16/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2014 r., IV CNP 16/14

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 16/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 8 października 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Irena Gromska-Szuster

5 w sprawie ze skargi pozwanego

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L.

7 z dnia 23 stycznia 2013 r.,

8 w sprawie z powództwa P. Spółki Gazownictwa Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. - następcy prawnego K. Spółki Gazownictwa Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.

9 przeciwko K. G.

10 o zapłatę,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

12 w dniu 8 października 2014 r.,

13 odrzuca skargę.

14 2

Uzasadnienie

15 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy w L. w wyniku apelacji strony powodowej zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający powództwo i zasądził od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 22 060,80 zł. z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu.

16 Od powyższego prawomocnego wyroku pozwany wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem.

17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 Zgodnie z art. 4245

19 § 1 pkt 5 k.p.c. jednym z konstrukcyjnych wymagań

20 skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest wykazanie przez skarżącego, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

21 Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, spełnienie tej przesłanki wymaga przeprowadzenia przez skarżącego wszechstronnego i wyczerpującego wywodu prawnego, w którym „wykaże” - a nie jedynie „wskaże”, „przytoczy”, czy „uwiarygodni” – że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych, nie było i nie jest możliwe. Musi zatem w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości dowieść istnienia tej przesłanki i ją przekonująco uzasadnić (porównaj między innymi postanowienia z dnia 27 stycznia 2006 r. III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140 i z dnia 16 kwietnia 2014 r. IV CNP 65/13, nie publ.).

22 Niewątpliwie nie spełnia tego wymagania, lakoniczne, nie poparte szerszym wywodem prawnym ani uzasadnieniem stwierdzenie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe „brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania z powodu nieważności postępowania (art. 401 k.p.c.) lub z powodów restytucyjnych wznowienia (art. 403 k.p.c.) ani też do wniesienia powództwa przeciwegzekucyjnego, a ponadto wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną, zważywszy na wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie majątkowej poniżej 50 000 zł (art. 3982

23 § 1 k.p.c.)”.

24 3

25 Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

26 odrzucił skargę, jako niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 5

27 k.p.c.

28 Sąd Najwyższy nie orzekł o kosztach postępowania skargowego, gdyż zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek strony powodowej o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania dotyczył tylko sytuacji wydania orzeczenia o odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania lub o oddaleniu skargi. Nie obejmował natomiast orzeczenia o odrzuceniu skargi, a więc orzeczenia, które zostało wydane.