Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2013 r., IV CNP 15/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2013 r., IV CNP 15/13

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 15/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 5 lipca 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Zbigniew Kwaśniewski

5 w sprawie ze skargi powoda

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem w punktach II i III prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.

7 z dnia 4 lipca 2012 r., w sprawie z powództwa G. D.

8 przeciwko Powiatowi M.

9 o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie,

10 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

11 w dniu 5 lipca 2013 r.,

12 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

13 2

14 Wniesiona przez G. D. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem w punktach 2 i 3 prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 4 lipca 2012 r. pozbawiona jest niektórych spośród niezbędnych elementów tej skargi wymienionych w art. 4245

15 § 1 k.p.c. Skarżący nie wskazał przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

16 Spełnienie tego wymogu nie może zostać zastąpione odwołaniem się jedynie do podstaw skargi i ich uzasadnienia. Przesłanki przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 2

17 i 3 k.p.c. są niezależne od siebie i spełniają jako istotne elementy skargi różne funkcje i cele. Samo stwierdzenie o niezgodności orzeczenia z prawem nie jest wystarczające do uznania spełnienia wymagania określonego w przepisie art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 1/06; z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 13/06; z dnia 2 marca 2006 r., IV CNP 16/06).

18 Ponadto nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 4245 § 1 pkt 5

19 k.p.c., ponieważ skarżący nawet nie stwierdził, że brak jest ustawowej podstawy do złożenia zażalenia, apelacji, czy skargi o wznowienie postępowania, co przesądza o niespełnieniu wymogu przewidzianego w art. 4245

20 § 1 pkt 5 k.p.c. (por.

21 postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1, poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140).

22 W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248

23 § 1 k.p.c.

24 es