Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2012 r., IV CNP 15/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2012 r., IV CNP 15/12

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 15/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 25 maja 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Zbigniew Kwaśniewski

5 w sprawie ze skargi pozwanego

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

7 z dnia 31 maja 2011 r., w sprawie z powództwa L. D.

8 przeciwko A.D.

9 o przywrócenie posiadania,

10 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

11 w dniu 25 maja 2012 r.,

12 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

13 2

14 Wniesiona przez A. D. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 31 maja 2011 r. pozbawiona jest jednego spośród niezbędnych elementów tej skargi wymienionych w art. 4245 § 1

15 k.p.c.

16 Nie została spełniona mianowicie przesłanka wynikająca z art. 4245 § 1 pkt 5

17 k.p.c., ponieważ skarżący na s. 3 oraz s. 8-9 skargi ograniczył się tylko do stwierdzenia, że brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania wyłącznie na podstawie art. 401 pkt 2 k.p.c., a nadto że wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną wobec przedmiotowego wyłączenia dopuszczalności tej skargi. Takie sformułowanie nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 4245

18 § 1 pkt 5 k.p.c.

19 (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1, poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze wspomnianych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140). Brak jest tymczasem w szczególności wywodu, czy skarga o wznowienie postępowania była niedopuszczalna również na innych podstawach, aniżeli art. 401 pkt 2 k.p.c, a w szczególności na podstawach określonych w art. 403 § 2 k.p.c. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248

20 § 1 k.p.c.