Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2012 r., IV CNP 107/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2012 r., IV CNP 107/11

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 107/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 9 lutego 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Dariusz Zawistowski

5 w sprawie ze skargi uczestnika postępowania D. J. P.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w S.

7 z dnia 7 czerwca 2011 r., w sprawie z wniosku C. P. i /…/ o dział spadku po M. P. i W. P. i zniesienie współwłasności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

8 w dniu 9 lutego 2012 r.,

9 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

10 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna odpowiadać ogólnym wymogom pisma procesowego oraz szczególnym wymogom przewidzianym dla tego środka prawnego w art. 4245 § 1 k.p.c.

11 2

12 Art. 4245

13 § 1 k.p.c. określa wymogi skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia o charakterze konstrukcyjnym, niezbędne do uznania wniesionego środka za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4242

14 § 1 k.p.c. Niespełnienie przez

15 skargę któregokolwiek z wymogów określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. skutkuje jej

16 odrzuceniem przez Sąd Najwyższy (art. 4248

17 § 1 k.p.c.). Należy do nich między

18 i innymi wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżący D. J. P. w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 7 czerwca 2011 r. ograniczył się do stwierdzenia, że w sprawie nie było możliwe wniesienie skargi kasacyjnej z uwagi na wartość przedmiotu sporu, a skarżący został praktycznie wywłaszczony i doznał stąd szkody. Nie stanowi to spełnienia wymogów określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i

19 5 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało utrwalone stanowisko, że samo wskazanie przez skarżącego, iż od zaskarżonego orzeczenia nie przysługiwała skarga kasacyjna lub skarga o wznowienie postępowania nie odpowiada wymogowi wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było możliwe w drodze innych środków prawnych. W świetle tego przepisu wymagane jest przedstawienie odpowiedniego wywodu prawnego pozwalającego uznać, że skarżący wykazał brak możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia przy pomocy dostępnych środków prawnych. Niewystarczające jest samo stwierdzenie o braku możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych, nie poparte stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych przepisów prawa. Podobnie obowiązek uprawdopodobnienia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia niezgodnego z prawem nie może ograniczać się do wskazania potencjalnego źródła szkody.

20 Natomiast obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne jest wymogiem odrębnym od powinności przytoczenia w skardze jej podstaw oraz ich uzasadnienia. Wskazanie zatem przez skarżącego przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które zostały 3

21 naruszone przez sąd, w ramach przytoczenia podstawy skargi, nie spełnia zatem jednocześnie wymogu określonego w art. 4245

22 § 1 pkt 3 k.p.c. Skarga wniesiona

23 w odniesieniu do postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 7 czerwca 2011 r. powyższego wymogu nie spełnia.

24 Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1

25 k.p.c.

26 jw