Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r., IV CNP 105/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r., IV CNP 105/08

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 105/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 28 stycznia 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Henryk Pietrzkowski

5 w sprawie ze skargi pozwanego

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O.

7 z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt [...],

8 w sprawie z powództwa J.B. i A.B.

9 przeciwko T.M.

10 o eksmisję,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

12 w dniu 28 stycznia 2009 r.,

13 odrzuca skargę i oddala wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

14 w postępowaniu wywołanym skargą.

15 2

Uzasadnienie

16 Pozwany T.M. zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 19 lutego 2008 r.

17 Skarga podlega odrzuceniu z następujących powodów :

18 Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245

19 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi

20 „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245

21 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego

22 warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, zwłaszcza w sytuacji, gdy zarzucił nieważność postępowania, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia. Niniejsza skarga nie wypełnia obowiązku nałożonego w art. 4245 § 1

23 pkt 5 k.p.c. Skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że „brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, nadto zaskarżony wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną”.

24 Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem powinna zawierać ponadto uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt

25 4 k.p.c.). Obowiązek uprawdopodobnienia szkody wyrządzonej zaskarżonym orzeczeniem zostaje spełniony, jeśli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie znane mu fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym. W postępowaniu wywołanym skargą Sąd 3

26 Najwyższy – jak już podniesiono – wprawdzie nie bada tych dowodów, ale ich powołanie jest konieczne dla uprawdopodobnienia (uwiarygodnienia) szkody. W przeciwnym razie mogłoby się okazać, że skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem przyjęta zostanie do merytorycznego rozpoznania, mimo że zaskarżone orzeczenie nie spowodowało szkody, albo wywołało skutki, które tylko w mniemaniu skarżącego stanowią o szkodzie, która w istocie nie zaistniała.

27 Skarżący nie uprawdopodobnili w skardze wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt

28 4 k.p.c.).

29 Skarga dotknięta wskazanymi brakami podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1

30 k.p.c.).

31 Wobec tego, że skarga sporządzona została sprzecznie z zasadami profesjonalizmu, należało oddalić wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu wywołanym wniesieniem tej skargi. W judykaturze utrwalony jest pogląd, według którego czynności adwokata ustanowionego z urzędu, które są sprzeczne z zasadami profesjonalizmu, nie uzasadniają przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (postanowienie SN z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123).