Pelnora PrawoOtwórz aplikację

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2012 r., IV CNP 102/11

Sąd
Sąd Najwyższy
Sygnatura
IV CNP 102/11
Data
Forma
Postanowienie
Źródło
SAOS: System Analizy Orzeczeń Sądowych (ICM UW), dokument u źródła

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 102/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 7 lutego 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Krzysztof Pietrzykowski

5 w sprawie skargi strony powodowej

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

7 z dnia 4 marca 2011 r.,

8 w sprawie z powództwa B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C.

9 przeciwko PKP CARGO Spółce Akcyjnej w W.

10 o zapłatę,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

12 w dniu 7 lutego 2012 r.,

13 odrzuca skargę.

14 2

Uzasadnienie

15 Wniesiona przez powodową Spółkę skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego z dnia 4 marca 2011 r. pozbawiona jest jednego spośród niezbędnych elementów tej skargi, wymienionego w art. 4245 § 1

16 pkt 5 k.p.c. Skarżąca nie uprawdopodobniła, że spełniona została przesłanka wynikająca z art. 4245

17 § 1 pkt 5 k.p.c., ponieważ ograniczyła się tylko do

18 werbalnego stwierdzenia, że brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a nadto że wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną. Takie sformułowanie nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 4245

19 § 1 pkt 5 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 112; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

20 Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1

21 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

Powołane przepisy