Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2011 r., II UK 38/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2011 r., II UK 38/11

Tekst

1 Sygn. akt II UK 38/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 20 maja 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Jerzy Kuźniar

5 w sprawie z wniosku L. K.

6 przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.

7 o emeryturę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 maja 2011 r.,

9 na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 13 października 2010 r.,

10 odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

11 Wyrokiem z dnia 13 października 2010 r., Sąd Apelacyjny, w sprawie z wniosku L. K., o emeryturę, oddalił apelację strony pozwanej – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w E. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 17 lutego 2010 r., którym zmieniono decyzję organu rentowego z dnia 13 sierpnia 2009 r. i ustalono wnioskodawcy prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach począwszy od dnia 8 sierpnia 2009 r. zgodnie z art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).

12 2

13 Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną, w części dotyczącej ustalenia daty nabycia prawa do świadczenia emerytalnego, pełnomocnik organu rentowego, zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 100 ust. 1 w związku z art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż na dzień ustalenia prawa do świadczenia – emerytury z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach, tj. od dnia 8 sierpnia 2009 r., wnioskodawca spełniał wszystkie warunki do jego nabycia i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku jak i poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w części dotyczącej ustalenia daty nabycia prawa do emerytury i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie, iż wnioskodawca nabył prawo do emerytury od dnia 29 sierpnia 2009 r., ewentualnie uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w zaskarżonego części i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazano na potrzebę wykładni przepisów prawnych wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej, oraz na oczywistą zasadność skargi.

14 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

15 Biorąc pod uwagę istotę zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie, należy stwierdzić, że skarga jest przedmiotowo niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3982

16 § 1 k.p.c., w sprawach z zakresu prawa

17 pracy i ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych.

18 W rozpoznawanej sprawie skarżący organ rentowy ostatecznie nie kwestionował zasadności przyznania wnioskodawcy prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach (art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS oraz § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze), kwestionując jedynie datę przyznania dochodzonego świadczenia - od dnia 8 sierpnia 2009 r., a więc w istocie jej wysokość. Trafnie – 3

19 biorąc pod uwagę okoliczności sprawy - organ rentowy zauważa, iż ostatnia przesłanka nabycia prawa do wcześniejszej emerytury – rozwiązanie stosunku pracy – została spełniona przez wnioskodawcę w dniu 28 sierpnia 2009 r., a tym samym prawo do emerytury wnioskodawca nabył dopiero z dniem następującym po tym dniu czyli 29 sierpnia 2009 r. Gdy więc w sprawie nie jest sporna kwestia przyznania prawa do świadczenia, a w istocie jego wysokość (wartość świadczenia za niespełna jeden miesiąc), która niewątpliwie nie przekroczy kwoty dziesięciu tysięcy złotych, wymaganej przepisem w art. 3982

20 § 1 k.p.c., skarga jest

21 przedmiotowo niedopuszczalna.

22 Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji, w oparciu o art. 3986

23 § 3 k.p.c.