Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2010 r., II UK 248/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2010 r., II UK 248/09

Tekst

1 Sygn. akt II UK 248/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 18 stycznia 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Zbigniew Korzeniowski

5 w sprawie z wniosku B. L.

6 przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

7 z udziałem zainteresowanego Zakładowego Klubu Sportowego P. o składki na ubezpieczenie społeczne,

8 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 stycznia 2010 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z dnia 18 marca 2009 r.,

9 odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

10 Sąd Apelacyjny wyrokiem z 18 marca 2009 r. oddalił apelację skarżącego od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 22 października 2008 r., który zmienił częściowo decyzję pozwanego organu ubezpieczeń społecznych z 3 lipca 2007 r., w ten sposób, iż ograniczył odpowiedzialność skarżącego z tytułu nieopłaconych składek przez Zakładowy Klub Sportowy „Polar" na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, za okres od listopada 2003 r. do listopada 2004 r., oddalając jego odwołanie w pozostałym zakresie. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na potrzebę wykładni przepisu art. 32 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, albowiem dotychczasowa jego wykładnia prezentowana w 2

11 orzecznictwie Sądu Najwyższego budzi poważne wątpliwości, tak co do wyniku, jak i rozbieżnych metod wykładni prezentowanych przez różne składy orzekające. W ocenie skarżącego argumentacja przyjęta w uchwale z 7 maja 2008 r., II UZP 1/08, nie daje wystarczających podstaw do przyjęcia, iżby w drodze wykładni językowej można z przepisu art. 32 ustawy systemowej wywieść normę upoważniającą ZUS do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej o odpowiedzialności osób trzecich w odniesieniu do składek na ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. O istnieniu poważnych wątpliwości dotyczących wykładni art. 32 ustawy systemowej świadczy to, że w kolejnym orzeczeniu dotyczącym tej samej kwestii, tj. w uchwale z 4 czerwca 2008 r., II UZP 3/08, Sąd Najwyższy nie odwołał się już do argumentacji wyrażonej w uzasadnieniu uchwały z 7 maja 2008 r., lecz podstawy do stosowania art. 116a Ordynacji podatkowej poszukiwał w wykładni celowościowej i systemowej. Sądy obu instancji rozstrzygające sprawę skarżącego także wskazały na względy wykładni celowościowej i systemowej. Rzecz jednak w tym, o czym szerzej w pkt. II uzasadnienia skargi (podstawy skargi), że na odwoływanie się do pozajęzykowych reguł wykładni winno na gruncie przepisów statuujących obowiązki o charakterze daninowym podlegać daleko idącym ograniczeniom, a w żadnym wypadku nie powinno prowadzić do rozszerzającej wykładni tego rodzaju przepisów.

12 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

13 Wniosek skargi odwołuje się do podstawy (przesłanki) przedsądu z art. 3989 § 1

14 pkt 2 k.p.c. Zgodnie z nim Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli (pkt 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

15 Skarżący nie wykazuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, w szczególności co do orzeczeń które kwestionowałyby zastosowanie do składek na oba Fundusze i na ubezpieczenie zdrowotne odpowiednio przepisów dotyczących składek na ubezpieczenia społeczne.

16 Dotychczasowe orzecznictwo nie jest rozbieżne i przyjmuje, że również do tych składek stosuje się odpowiednio przepisy art. 116 (116a) Ordynacji podatkowej na podstawie art. 31 w związku z art. 32 ustawy systemowej.

17 3

18 Orzeczenia Sądu Najwyższego wskazane we wniosku potwierdzają kolejne. W uchwale z 19 listopada 2008 r., III CZP 114/08 (OSNC 2009 r. Nr 10, poz. 137), stwierdzono, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest legitymowany czynnie do zgłaszania w postępowaniu upadłościowym wierzytelności z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

19 W wyroku z 4 marca 2009 r. (II UK 275/08) przyjęto, iż „Członkowie zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mogą, na podstawie art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r. , Nr 8, poz. 60) w związku z art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2007 Nr 11, poz. 74 ze zm. ) oraz w związku z art. 31 tej ustawy, zostać obciążeni odpowiedzialnością za niezapłacone w terminie przez tę spółkę składki na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i na ubezpieczenie zdrowotne". Istotne znaczenie dla wykładni ma też uchwała siedmiu sędziów z 15 października 2009 r. (II UZP 3/09) o treści: „Przepis art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.) – także w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2010 r. przed zmianą dokonaną przez art. 45 pkt 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. Nr 237, poz. 1656) – stanowi podstawę odpowiedniego stosowania do składek na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i na ubezpieczenie zdrowotne przepisów dotyczących składek na ubezpieczenia społeczne o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości składkowe.

20 Na tle powyższego orzecznictwa nie można przyjąć, że istnieje potrzeba wykładni przepisu art. 32 ustawy systemowej, jako że stawiony problem nie wywołuje rozbieżności.

21 Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.