Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2010 r., II PZ 19/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2010 r., II PZ 19/10

Tekst

1 Sygn. akt II PZ 19/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 9 czerwca 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Roman Kuczyński (przewodniczący)

5 SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

6 SSN Romualda Spyt

7 w sprawie z powództwa N. R.

8 przeciwko Regionalnemu Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa […] o odszkodowanie,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 czerwca 2010 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

10 z dnia 10 lutego 2010 r.,

11 uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

12 Postanowieniem z 10 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną powódki N. R. wniesioną od wyroku tego Sądu z 19 marca 2009 r., gdyż przy wartości przedmiotu sporu przekraczającej 50 tys. zł skarga kasacyjna powinna być opłacona opłatą stosunkową liczoną od wartości przedmiotu zaskarżenia a nie opłatą podstawową 30 zł (postanowienie Sądu Najwyższego z 23 listopada 2006 r., II PZ 43/06, OSNP 2007 nr 23-24, poz. 353). Podstawę odrzucenia skargi stanowił przepis art. 1302

13 § 3 k.p.c. Mimo jego uchylenia z dniem

14 1 lipca 2009 r. ustawą z 5 grudnia 2008 r. (Dz.U. Nr 234, poz. 1571) przepis ten stosuje się z mocy art. 8 tej ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w 2

15 życie.

16 W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 3986

17 § 2 w związku z art. 3987

18 § 1 i §

19 2 k.p.c., albowiem „niesłusznie" skarga kasacyjna została odrzucona po doręczeniu powódce zarządzenia z 18 września 2009 r. o doręczeniu odpowiedzi strony przeciwnej na skargę kasacyjną. Naruszono zatem art. 3987 § 2 k.p.c., stanowiący,

20 że po zarządzeniu doręczenia odpowiedzi skarżącemu, sąd drugiej instancji niezwłocznie przedstawia skargę kasacyjną i odpowiedź wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu. Niezależnie, postanowienie o odrzuceniu skargi było niezgodne również z art. 3986

21 § 2 k.p.c. w związku z art. 35 zdanie drugie ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych, albowiem niesłusznie Sąd Okręgowy przyjął, iż wartość przedmiotu sporu w sprawie jest wyższa od 50 tys., a co za tym idzie, opłata uiszczona od skargi powinna być opłatą stosunkową liczoną do wartości przedmiotu zaskarżenia.

22 W odpowiedzi pozwana wniosła o oddalenie zażalenia i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

23 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

24 Zaskarżone postanowienie niezasadnie odrzuciło skargę kasacyjną na podstawie art. 1302

25 § 3 k.p.c. Skarga kasacyjna została wniesiona po uchyleniu tego przepisu 1 lipca 2009 r. Zauważył to Sąd Okręgowy, lecz błędnie przyjął, że w takiej sytuacji przepis ten stosuje się z mocy art. 8 ustawy zmieniającej z 5 grudnia 2008 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie. Wszczęcie postępowania w rozumieniu art. 8 ust. 1 tej ustawy oznacza jednak wszczęcie postępowania kasacyjnego przez wniesienie skargi kasacyjnej. Jeżeli więc skarga kasacyjna wpłynęła po wejściu w życie ustawy nowelizującej, to nie ma do niej zastosowania art. 1302

26 § 3 k.p.c., zatem nie może być odrzucona na podstawie tego przepisu. Uchylenie art. 1302

27 § 3 k.p.c. oznaczało zamiar prawodawcy

28 usunięcia przepisu sankcjonującego odrzucenie a limine nienależycie opłaconej skargi kasacyjnej wniesionej przez profesjonalnego pełnomocnika. Po uchyleniu przepisu przewidziana w nim sankcja upadła i nie znajduje innego umocowania. Oznacza to, że skarga kasacyjna nie może być odrzucona a limine, bez zastosowania procedury naprawczej. Stanowisko to potwierdza uchwała powiększonego składu Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2010 r., II UZP 4/10, w 3

29 której stwierdzono, że: „Nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę prawnego po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234, poz. 1571) podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia wyzywającego do opłacenia skargi (art. 3986

30 § 2 k.p.c. w związku z art. 130 § 1

31 k.p.c.)”. Uchwale nadano moc zasady prawnej.

32 Nieprawidłowe zastosowanie art. 1302

33 § 3 k.p.c. jako podstawy odrzucenia

34 skargi zdecydowało o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.

35 Natomiast zarzuty zażalenia nie są trafne.

36 Nie istnieje zakaz odrzucenia skargi kasacyjnej przez sąd drugiej instancji po doręczeniu skarżącej odpowiedzi na skargę strony przeciwnej. Nie wynika on z art. 3987

37 § 2 k.p.c. Przeciwnie skarga podlega obligatoryjnemu odrzuceniu przez sąd drugiej instancji w sytuacjach opisanych w art. 3986

38 § 2 k.p.c. Z tych samych

39 przyczyn skargę odrzuciłby Sąd Najwyższy, gdyby nie odrzucił jej sąd drugiej instancji, czyli bez względu na to czy doszło do doręczenia odpisu skargi stronie przeciwnej i jej odpowiedzi na skargę skarżącej (art. 3986 § 3 k.p.c.).

40 Co do rodzaju opłaty od skargi – podstawowa czy stosunkowa - to zgodnie z art. 35 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych decyduje tu pierwotna wartość przedmiotu sporu (z dalszą argumentacją jak w powołanym przez Sąd Okręgowy postanowieniu Sądu Najwyższego z 23 listopada 2006 r., II PZ 43/06). Analiza akt sprawy potwierdza relację (choćby uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji), że wartość przedmiotu sporu przekraczała 50 tys. zł (powódka dochodziła odszkodowania za nierówne traktowanie i zadośćuczynienia za mobbing w kwotach po 3.810 zł oraz wyrównania wynagrodzenia za 3 lata w kwocie 42.210 zł, nadto diety 297 zł). To, że apelacja nie została odrzucona ze względu na właściwą opłatę nie znosi obowiązku prawidłowego opłacenia skargi kasacyjnej.

41 Z powyższych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3941 §

42 2 i 3 oraz art. 39815

43 § 1 k.p.c.