Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2013 r., II KZ 39/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2013 r., II KZ 39/13

Tekst

1 Sygn. akt II KZ 39/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 30 października 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jerzy Grubba

5 w sprawie G. .skazanego z art. 193 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

7 w dniu 30 października 2013 r.,

8 zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 sierpnia 2013 r. o odmowie przyjęcia kasacji

9 na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

10 p o s t a n o w i ł:

11 utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie

12 Zażalenie skazanego nie mogło zostać uwzględnione.

13 Skazany w swym zażaleniu podniósł wyłącznie jedną okoliczność, jaką jest kwestionowanie wymogu sporządzenia kasacji przez adwokata i żądał zezwolenia na osobiste sporządzenie tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Skarżący uzasadniał swe żądanie przepisami Konstytucji RP i wskazaniem, że nie jest ubezwłasnowolniony.

14 Nie sposób jednak zgodzić się z takim stanowiskiem. Zgodnie z dyspozycją art. 526§2 k.p.k. kasacja, która nie pochodzi od podmiotu szczególnego oraz prokuratora, powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata. Wymóg ten jest wymogiem formalnym tego szczególnego pisma procesowego jakim jest 2

15 kasacja. Nie jest natomiast równoznaczny z obowiązkiem działania w postepowaniu kasacyjnym za pośrednictwem pełnomocnika, czy obrońcy. Skazany nie traci przez to uprawnień strony i nadal może samodzielnie występować w procesie. Powyższe powoduje, że tak sformułowane zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

16 Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.