Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2012 r., II KZ 32/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2012 r., II KZ 32/12

Tekst

1 Sygn. akt II KZ 32/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 26 września 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jerzy Grubba

5 w sprawie K. P.

6 skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in.

7 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

8 w dniu 26 września 2012 r.,

9 zażalenia wnioskodawcy

10 na zarządzenie Kierownika Sekcji zażaleniowo - wnioskowej II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 20 lipca 2012 r.,

11 o odmowie przyjęcia kolejnego wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

12 p o s t a n o w i ł:

13 uchylić zaskarżone zarządzenie i sprawę przekazać do

14 ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu

Uzasadnienie

15 Zażalenie jest zasadne, choć u podstaw jego uwzględnienia nie w pełni legły powody wskazane przez wnioskodawcę.

16 Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia powodem odmowy przyjęcia kolejnego wniosku skazanego K. P. o wznowienie postępowania było to, że identyczny wniosek o wznowienie postępowania, oparty na tych samych faktach i dowodach został rozstrzygnięty. Jako podstawę prawną tej decyzji wskazano art. 545§1 k.p.k. w zw. z art. 429§1 k.p.k.

17 Stwierdzić zatem należy, że w skarżonym zarządzeniu przyjęto, iż w sprawie zaistniała przeszkoda o charakterze „powagi rzeczy osądzonej”. Tymczasem o zaistnieniu tego typu ujemnej przesłanki procesowej, na gruncie niniejszej sprawy, w ogóle nie może być mowy. W sprawie /…/, a więc w tej, do której odwołuje się skarżone zarządzenie, nigdy bowiem nie doszło do merytorycznego rozpoznania wniosku K. P. o wznowienie postępowania. Tamta sprawa również zakończyła się zarządzeniem Kierownika Sekcji o odmowie przyjęcia wniosku (zarządzenie z dnia 11 maja 2012r.). Powodem zaś wydania takiego zarządzenia było to, że nie odpowiadał on warunkom formalnym – nie został sporządzony przez adwokata. Nie może zatem być mowy o jakimkolwiek rozstrzygnięciu wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez K. P., skoro wniosek taki nigdy nie został przez Sąd Apelacyjny przyjęty do rozpoznania.

18 Nie ulega wątpliwości również i to, że wnioskodawca niezadowolony z działań swojego pełnomocnika złożył kolejny wniosek o wznowienie postępowania o treści analogicznej do poprzedniego. Zauważyć jednak należy, że taka sama sytuacja miałaby miejsce wówczas, gdyby taki wniosek w jego imieniu złożył adwokat ustanowiony z wyboru. Również byłby to kolejny wniosek „oparty na tych samych faktach i dowodach”.

19 Mając na uwadze powyższe, wskazać należy Sądowi, że badanie wniosku K. P. nigdy nie wykroczyło poza etap kontroli wymogów formalnych jego pisma. Nie może zatem być mowy o rozstrzygnięciu zasadności wniosku o wznowienie postępowania. Zaskarżone zarządzenie jest zatem przedwczesne i oparte na błędnym założeniu, że już zaistniały podstawy do stwierdzenia, iż przyjęcie złożonego wniosku byłoby niedopuszczalne z mocy ustawy.

20 Tymczasem, na obecnym etapie możliwe jest jedynie stwierdzenie, że złożony wniosek jest dotknięty brakiem formalnym z art. 545§2 k.p.k. i do usunięcia takiego braku wnioskodawcę należy wezwać pod rygorami wskazanymi w ustawie. Zupełnie natomiast odrębnym zagadnieniem (które może pojawić się dopiero w przyszłości) jest to, czy złożenie ponownie wniosku o analogicznej jak uprzednio treści, w sytuacji sporządzenia już opinii przez obrońcę co do tych kwestii, nie rodzi samodzielnej podstawy do ewentualnej odmowy ustanowienia kolejnego obrońcy z urzędu. Analizowanie jednak obecnie tego problemu przez Sąd Najwyższy, nie znajdowałoby uzasadnienia procesowego.

21 Kierując się omówionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.