Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 2012 r., II KZ 31/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 2012 r., II KZ 31/12

Tekst

1 Sygn. akt II KZ 31/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 29 sierpnia 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Dariusz Świecki

5 w sprawie Z. O.

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

7 w dniu 29 sierpnia 2012 r.

8 na skutek zażalenia Z. O. na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 26 czerwca 2012 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania

9 p o s t a n o w i ł:

10 utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie

11 Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia wniosku Z. O. o wznowienie postępowania z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braku formalnego w postaci sporządzenia go i podpisania przez adwokata. Na to zarządzenie zażalenie złożył Z. O., z którego wynika, że nie zgadza się z opinią wyznaczonego z urzędu adwokata o braku podstaw do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i wznowienie postępowania.

12 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

13 Zażalenie nie jest zasadne, albowiem prawidłowo odmówiono przyjęcia wniosku Z. O. o wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z art. 545 § 2 k.p.k., jeżeli wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od prokuratora, to powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego. Z. O. został wyznaczony obrońca z urzędu do zbadania podstaw wniosku o wznowienie postępowania. Należy jednak podkreślić, że obrońca wyznaczony z urzędu nie jest zobowiązany do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania. (art. 84 § 3 k.p.k.). W przedstawionej w niniejszej sprawie opinii obrońca oświadczył, że nie ma takich podstaw i uzasadnił dlaczego. To stanowisko jest dla sądu wiążące. W kodeksie postępowania karnego nie ma bowiem przepisu, który upoważniałby organ procesowy do „przymuszenia” obrońcy z urzędu do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania, jak i też przepisu, który nakazywałby ustanowić innego obrońcę z urzędu (por. postanowienie SN z dnia 17 czerwca 1997 r., V KZ 57/97, OSNKW 1997, z. 9-10, poz. 82). Natomiast organ procesowy, który wyznaczył obrońcę, jest uprawniony do badania prawidłowego wykonania obowiązków w ramach zagwarantowania stronie prawa do skutecznej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie wynikającym z art. 84 § 3 k.p.k. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono, aby wyznaczony Z. O. obrońca z urzędu, nienależycie wykonał swoje obowiązki.

14 Reasumując, skoro złożony przez Z. O. wniosek o wznowienie postępowania zawierał wskazany powyżej brak formalny i nie został on usunięty w zakreślonym terminie, to prawidłowo wydano zarządzenie o odmowie jego przyjęcia.

15 Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.