Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2015 r., II KO 89/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2015 r., II KO 89/14

Tekst

1 Sygn. akt II KO 89/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 stycznia 2015 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Rafał Malarski

5 SSN Eugeniusz Wildowicz

6 w sprawie P. P.

7 oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

8 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

9 w dniu 22 stycznia 2015 r.,

10 wniosku Sądu Rejonowego w P.

11 o przekaznie sprawy do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi na podstawie art. 37 k.p.k.

12 p o s t a n o w i ł:

13 przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu

14 w G.

Uzasadnienie

15 Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2014 r. Sąd Rejonowy w P. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy P. P. – w trybie art. 37 k.p.k. – do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G .

16 Uzasadniając tą inicjatywę Sąd Rejonowy podniósł, że z opinii biegłego lekarza neurologa wynika, iż oskarżony z uwagi na swój stan zdrowia nie jest w stanie przyjechać do P. na rozprawę, lecz może brać w niej udział w Sądzie w G., „gdzie długość podróży nie przekroczy 20 km”.

17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

18 Wniosek jest zasadny.

19 2

20 Przez „dobro wymiaru sprawiedliwości” przesłankę uprawniającą Sąd Najwyższy do przekazania, na podstawie art. 37 k.p.k., sprawy do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi należy także rozumieć potrzebę doprowadzenia do przeprowadzenia procesu, co w sądzie miejscowo właściwym jest niemożliwe, bądź bardzo utrudnione. Z pewnością tego rodzaju sytuacja zaistnieje także wtedy, gdy z powodu stanu zdrowia (potwierdzonego stosowną opinią biegłego) oskarżony nie jest zdolny do stawiennictwa w sądzie ustawowo miejscowo właściwym do rozpoznania jego sprawy, ale jednocześnie może się stawić przed sądem właściwym dla jego miejsca zamieszkania, bądź usytuowanym w jego – możliwej przez niego do pokonania – odległości.

21 Z opinii sądowo-lekarskiej z zakresu neurologii wynika, że stan zdrowia oskarżonego P. P. obecnie uniemożliwia przyjechanie na rozprawę do Sądu w P. (około 300 km.) z powodu schorzeń neurologicznych, które jednak nie są przeciwskazaniem do tego, by brał on udział w rozprawie przed Sądem w G., bowiem jest on zdolny do odbycia krótkotrwałej podróży z miejsca swojego zamieszkania do tego Sądu (k. 566). W tej sytuacji i wobec braku podstaw do podważenia merytorycznej rzetelności tej opinii biegłego, należało uznać, że „dobro wymiaru sprawiedliwości” wymaga przekazania sprawy oskarżonego do rozpoznania Sądowi Rejowemu w G., bowiem obecnie tam tylko – z racji na stan jego zdrowia – może być ona rozpoznana.

22 Z tych względów postanowiono jak wyżej.