Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2026 r., II KO 134/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2026 r., II KO 134/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 5 października 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Marek Pietruszyński

4 w sprawie zażalenia Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych P.S. na postanowienie Prokuratora del. do Prokuratury Krajowej z dnia 17.10.2024 r., sygn.[…] o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie o czyn z art. 224 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 5 października 2026 r. wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w Piasecznie z dnia 16 września 2026 r., sygn. II Kp 713/25 o przekazanie rozpoznania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, na podstawie art. 37 k.p.k.

6 postanowił:

7 wniosku nie uwzględnić.

Uzasadnienie

8 Sąd Rejonowy wystąpił w trybie art. 37 k.p.k. do Sądu Najwyższego o przekazanie rozpoznania sprawy zażalenia Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych P.S. na umorzenie postępowania w sprawie wywierania na niego oraz wskazanych w postanowieniu Zastępców Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych gróźb bezprawnych na czynności urzędowe prowadzone przez te podmioty we wskazanych w postanowieniu sprawach dyscyplinarnych.

9 Sąd Rejonowy w Piasecznie jak podstawę wystąpienia wskazał, że były Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych orzeka na co dzień w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie, a na obszarze właściwości tego sądu funkcjonuje sąd, któremu przekazano tę sprawę w trybie art. 37 k.p.k., co przy istniejącym nadzorze administracyjnym, który sprawuje Sąd Apelacyjny w Warszawie nad Sądem Rejonowym w Piasecznie, uzasadnia przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, gdyż pozwoli to uniknąć paraliżu decyzyjnego i przewlekłości postępowania. Wskazano też, że kolejni sędziowie sądu wyznaczonego składają wnioski o wyłączenie ich od orzekania w tej sprawie. Dalsze procedowanie w tej sprawie przez wyznaczony sąd mogłoby wywołać w odbiorze społecznym uzasadnione wątpliwości co możliwości rozpoznania tej sprawy w tym sądzie w sposób obiektywny.

10 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

11 Wniosek nie jest zasadny.

12 Okoliczności wskazane we wnioski w żadnym wypadku nie uzasadniają konieczności przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, gdyż nie są to okoliczności mogące stanowić jakiekolwiek zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości. Sędzia, który złożył zażalenie w tej sprawie jest sędzią Sądu Apelacyjnego w Warszawie, nie wchodzi w skład kierownictwa tego sądu, dlatego obawy sądu związane z nadzorem administracyjnym sprawowanym przez Sąd Apelacyjny w Warszawie nad sądem, któremu sprawę przekazano - są iluzoryczne.

13 Nadto podnieść należało, że przekazanie sprawy jest możliwe gdy cały sąd jest „nieodpowiedni” do rozpoznania konkretnej sprawy, a takiej okoliczności we wniosku nie wskazano. Fakt składania przez sędziów wniosków o wyłączenie od rozpoznania tej sprawy- dotychczas zresztą nierozpoznanych ( tak przynajmniej wynika z treści wystąpienia) - nie stanowi przesłanki zastosowania instytucji z art. 37 k.p.k. W sytuacji wyłączenia wszystkich sędziów zaistnieje konieczność przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, ale już na innej podstawie prawnej ( art. 43 k.p.k.). Przekazanie sprawy temu sądowi w trybie art. 37 k.p.k. z sądu pierwotnie właściwego miejscowo, nastąpiło ze względu na fakt orzekania w tamtym sądzie przez jednego z pokrzywdzonych sędziów wskazanych w zaskarżonym postanowieniu, a ta okoliczność nie odnosi się do tego sądu.

14 Zatem w tej sprawie nie występują realnie żadne okoliczności, które mogłyby zasadnie stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym wyznaczonym sądzie.

15 Z tych względów postanowiono jak na wstępie.