Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2015 r., II KK 94/15

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2015 r., II KK 94/15

Tekst

1 Sygn. akt II KK 94/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 23 kwietnia 2015 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący)

5 SSN Andrzej Ryński

6 SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)

7 Protokolant Marta Brylińska

8 na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

9 w sprawie R. G.

10 obwinionego z art. 119 § 1 k.w.

11 po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 kwietnia 2015 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.

12 z dnia 27 listopada 2014 r.,

13 uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi

14 Rejonowemu w W. do

15 ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

16 Sąd Rejonowy, wyrokiem nakazowym z dnia 27 listopada 2014 r., uznał R. G. za winnego tego, że „w dniu 16 maja 2014 r. ok. godz. 2:35 w W. przy ul. F. 2 wspólnie i w porozumieniu z R. M. dokonał kradzieży włazu żeliwnego od studzienki żeliwnej, gdzie suma strat wyniosła 215 zł na szkodę MPWIK”, tj. wykroczenia z art. 2

17 119 § 1 k.w. i za to wymierzył mu karę 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie oraz zwolnił obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

18 Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 16 stycznia 2015 r. wobec nie zaskarżenia go przez strony postępowania.

19 Od powyższego wyroku kasację na korzyść obwinionego R. G., w części dotyczącej orzeczenia o karze, wniósł Prokurator Generalny i zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 20 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu obwinionemu za popełnienie przypisanego wykroczenia kary 3 miesięcy ograniczenia wolności podczas, gdy zgodnie z powyższą normą kara ograniczenia wolności mogła być orzeczona jedynie w wymiarze 1 miesiąca, wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

21 Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, stąd jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Przepis art. 20 § 1 k.w. - określający zasady wymiaru kary ograniczenia wolności przewidzianej w Kodeksie wykroczeń - stanowi, że trwa ona jeden miesiąc. Tym samym jest to kara bezwzględnie oznaczona.

22 W konsekwencji stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy uznając R. G. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., i wymierzając za ten czyn karę trzech miesięcy ograniczenia wolności, rażąco naruszył przepis art. 20 § 1 k.k.w., bo wymierzył tę karę w wymiarze trzykrotnie przekraczającym jej ustawowe granice określone w Kodeksie wykroczeń. Jest oczywiste, że uchybienie to miało istotny wpływ na treść wydanego wyroku nakazowego.

23 Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Ponownie rozpoznając sprawę sąd właściwy 3

24 będzie procedował z poszanowaniem przepisów Kodeksu wykroczeń i uniknie stwierdzonego powyżej uchybienia.

25 Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w wyroku.