Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2013 r., II KK 45/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2013 r., II KK 45/13

Tekst

1 Sygn. akt II KK 45/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 5 marca 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Piotr Hofmański

5 na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 marca 2013 r., sprawy P. D.

7 skazanego z art. 148 § 1 kk

8 z powodu kasacji obrońcy skazanego

9 od wyroku Sądu Apelacyjnego

10 z dnia 10 października 2012 r.,

11 zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W.

12 z dnia 27 kwietnia 2012 r.,

13 p o s t a n o w i ł:

14 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

15 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J.

16 W., Zespół Adwokacki, kwotę 738 zł

17 (słownie siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23 % podatku VAT za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego P. D.,

18 3. zwolnić skazanego P. D. od ponoszenia

19 kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

20 Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym.

21 Kasacja zawierała zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a to art. 156 § 3 k.k., poprzez uznanie, że skierowanie ciosu w klatkę piersiową pokrzywdzonego, a następnie pozostawienie go leżącego bez sprawdzania czy 2

22 żyje i brak próby udzielenia mu pomocy, wskazuje, że skazany godził się na skutek śmiertelny, choć z wyjaśnień skazanego wynika, że skutku takiego nie przewidywał. Sąd Najwyższy zważył co następuje.

23 Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Ustalenia faktyczne w zakresie przyjęcia zamiaru zabójstwa były przedmiotem zarzutu apelacji obrońcy i zostały należycie rozpoznane przez Sąd odwoławczy. Sąd odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich okoliczności istotnych dla ustalenia zamiaru, z jakim działał skazany, skutkiem czego zmienił przyjętą w wyroku I instancji postać zamiaru bezpośredniego na zamiar wynikowy. Powtórzenie zarzutu apelacyjnego co do ustaleń faktycznych w kasacji, pod pozorem zarzutu naruszenia prawa materialnego, jest niedopuszczalną próbą powielenia kontroli instancyjnej, a przez to obejścia rygorów nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Zarzut nie może więc doprowadzić do uwzględnienia kasacji.

24 Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.