Pelnora PrawoOtwórz aplikację

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2015 r., II KK 191/15

Sąd
Sąd Najwyższy
Sygnatura
II KK 191/15
Data
Forma
Wyrok
Źródło
SAOS: System Analizy Orzeczeń Sądowych (ICM UW), dokument u źródła

Tekst

1 Sygn. akt II KK 191/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 23 lipca 2015 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jarosław Matras (przewodniczący)

5 SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)

6 SSN Zbigniew Puszkarski

7 Protokolant Marta Brylińska

8 w sprawie T. R.

9 skazanego z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 k.k.

10 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 23 lipca 2015 r.,

11 kasacji obrońcy skazanego

12 od wyroku Sądu Apelacyjnego

13 z dnia 17 grudnia 2014 r.

14 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W.

15 z dnia 7 sierpnia 2014 r.,

16 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

17 Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Uzasadnienie

18 Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. […], T. R. został uznany winnym przestępstwa z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności i karę 120 2

19 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 17 grudnia 2014 r., a apelację obrońcy T. R. uznano za oczywiście bezzasadną.

20 Od wyroku Sądu Apelacyjnego kasację na korzyść skazanego wniósł obrońca, zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., poprzez:

21 - brak odniesienia się sądu do dokumentu – dowodu zaliczonego w poczet materiału dowodowego w dniu rozprawy, tj. nierozpoznanie i nieomówienie w ogóle tego dowodu, czy zdaniem sądu miał on istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy czy też nie,

22 - nierozpoznanie zarzutów skargi apelacyjnej , zwłaszcza w odniesieniu do punktu II. 1 lit. b – przez co przeprowadzona kontrola odwoławcza jest niekompletna i wadliwa. W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Okręgowego w W. oraz przekazanie sprawy w tym zakresie temu Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w I instancji.

23 W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

24 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

25 Kasacja zasługuje na uwzględnienie.

26 Zarzut podniesiony w kasacji jawi się jako zasadny w stopniu oczywistym. Obrońca trafnie zarzucił naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Podniesiony w pkt II.1 b) apelacji zarzut pochopnego oddalenia wniosku o przesłuchanie świadka P. K. nie został w ogóle rozważony na łamach pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego. To niewątpliwie rażące naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa procesowego, mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie, skoro okoliczności, o którym miał zeznać świadek, dotyczące osoby dysponującej sprzętem budowlanym będącym przedmiotem leasingu oraz losów tego sprzętu, stanowiły istotny element rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie (co wynika z rozważań Sądu Okręgowego na s. 16 uzasadnienia). Z tego względu, 3

27 niezbędne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

28 Sąd Apelacyjny rozpoznając ponownie niniejszą sprawę rozważyć powinien starannie wszystkie zarzuty i wnioski podniesione w apelacji, a w uzasadnieniu wyroku wskazać powody, dla których uznał je za zasadne bądź niezasadne.

Powołane przepisy

Cytowane w

Cytowane w 1 orzeczeniu.

  1. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2016 r., II AKa 262/15