Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2020 r., II DSK 5/20

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2020 r., II DSK 5/20

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 17 listopada 2020 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Konrad Kamil Wytrykowski

4 po rozpoznaniu w sprawie prokuratora S. E. obwinionego o czyny z art. 137 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze wniosku obwinionego o doprowadzenie go na rozprawę na podstawie art. 451 k.p.k. w zw. z art. 171 pkt 1 ustawy Prawo o prokuraturze postanawia:

1. nie uwzględnić wniosku obwinionego S. E.;

2. wyznaczyć obwinionemu obrońcę z urzędu w osobie adw. U. B.

Uzasadnienie

7 Obwiniony pozbawiony wolności w innej sprawie wniósł o doprowadzenie go na rozprawę w sprawie dyscyplinarnej, ponieważ chce osobiście wziąć w niej udział i ustosunkować się ustnie do treści odwołań.

8 terminie 7 dni od daty doręczenia mu zawiadomienia o przyjęciu apelacji, zarządza sprowadzenie go na rozprawę, chyba że uzna za wystarczającą obecność obrońcy. Wniosek złożony po terminie podlega rozpoznaniu, jeżeli nie powoduje to konieczności odroczenia rozprawy. O prawie złożenia wniosku należy pouczyć oskarżonego. Jeżeli sąd nie zarządza sprowadzenia oskarżonego, który nie ma obrońcy, sąd, prezes sądu lub referendarz sądowy wyznacza obrońcę z urzędu. Nadto zgodnie z treścią art. 450 § 1 i 2 k.p.k. udział w rozprawie oskarżonego (odpowiednio – obwinionego) nie jest obowiązkowy.

9 Sąd nie znalazł też żadnych podstaw uzasadniających bezwzględną potrzebę stawiennictwa obwinionego na rozprawie odwoławczej. Wobec powyższego Sąd uznał, że osobiste stawiennictwo oskarżonego nie jest konieczne. Do tej pory obwiniony był reprezentowany przez obrońcę z wyboru – sędziego Z. L., jednak pismem z dnia 3 listopada 2020 r. (które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu 9 listopada 2020 r.) poinformował on, że nie pełni już obowiązków obrońcy S. E.. Wobec powyższego Sąd, uznając, że osobiste stawiennictwo obwinionego nie jest konieczne, wyznaczył mu obrońcę z urzędu, uznając tym samym jego obecność za wystarczającą.