Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2009 r., II CZ 93/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2009 r., II CZ 93/08

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 93/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 13 lutego 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Józef Frąckowiak

6 SSA Bogumiła Ustjanicz

7 w sprawie ze skargi E.D.

8 o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 10 lipca 2002r., sygn. akt [...] wydanym w sprawie z powództwa A.D.

9 przeciwko E.D.

10 o rozwiązanie umowy przenoszącej własność gospodarstwa rolnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lutego 2009 r.,

11 zażalenia pozwanego

12 na postanowienie Sądu Apelacyjnego

13 z dnia 6 sierpnia 2008 r., sygn. akt [...],

14 oddala zażalenie i przyznaje adw. J.P. od Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego kwotę 600 zł (sześćset) powiększoną o 22% podatku od towarów i usług za udzielenie pozwanemu pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

15 2

16 Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę pozwanego E.D. z dnia 9 maja 2008 r. o wznowienie postępowania w sprawie o rozwiązanie umowy przenoszącej własność gospodarstwa rolnego zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 10 lipca 2002 r., [...], który uprawomocnił się po bezskutecznym upływie jednomiesięcznego terminu do wniesienia kasacji, od jego doręczenia pełnomocnikowi w dniu 27 września 2002 r. W uzasadnieniu podniósł, że nie można żądać wznowienia postępowania po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku, z wyjątkiem wypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania, lub nie była należycie reprezentowana (art. 408 k.p.c.). Gdyby założyć, że skarga jest oparta na przyczynie nieważności z tego względu - jak twierdził skarżący - iż był nienależycie reprezentowany przez adwokata, to i tak skargę powinien był wnieść w terminie trzymiesięcznym od dowiedzenia się o wyroku, a pozwany o nim wiedział od terminu jego prawomocności (art. 407 § 1 k.p.c.).

17 Sąd Apelacyjny skargę jako spóźnioną odrzucił na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.

18 W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie skargi do dalszego postępowania.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Wznowienie postępowania ze względu na brak należytej reprezentacji strony, występuje wtedy, gdy zaistniały uchybienia procesowe uniemożliwiające jej rzeczywistą obronę. Gdyby nawet założyć, że ustanowiony dla pozwanego pełnomocnik z urzędu nienależycie wykonywał swe obowiązki, to nie stanowi to podstawy wznowienia zawartej w art. 401 pkt 2 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2003 r., II CZ 26/03, OSNC 2004, nr 6, poz. 97, z dnia 24 kwietnia 2003 r., l CZ 27/03 i z dnia 16 czerwca 2004 r., l CZ 38/04 nie publ.).

21 3

22 W sprawie doszło do wyznaczenia drugiego pełnomocnika z urzędu dla skarżącego, ze względu na brak płaszczyzny porozumienia pierwszego z pozwanym.

23 Drugi adwokat brał czynny udział w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, był autorem apelacji i jego substytut wywiódł ten środek odwoławczy przed Sądem drugiej instancji.

24 Skarga została wniesiona - jak trafnie podniósł Sąd drugiej instancji - po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku. Pozwany niewątpliwie przekroczył także trzymiesięczny termin do wniesienia skargi zawarty w art. 407 k.p.c. W odniesieniu do podstawy pozbawienia możności działania lub braku należytej reprezentacji biegnie on od dnia, w którym strona dowiedziała się o wyroku. Pozwany o nim wiedział już w dniu 15 września 2002 r., o czym przesądza jego pismo procesowe z tej daty.

25 Z tych względów zażalenie uległo oddaleniu (art. 39814 k.p.c. w zw. z art.

26 39821

27 k.p.c. i art. 3941

28 § 3 k.p.c.).