Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r., II CZ 77/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r., II CZ 77/13

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 77/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 listopada 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

5 SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

6 SSN Katarzyna Tyczka-Rote

7 w sprawie z wniosku Gminnej Spółdzielni Samopomoc - Chłopska z siedzibą w C. w likwidacji

8 przy uczestnictwie Gminy C.

9 o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 listopada 2013 r.,

11 zażalenia R. S.

12 na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

13 z dnia 12 kwietnia 2013 r.

14 oddala zażalenie.

15 2

Uzasadnienie

16 Postanowieniem z dnia 20 października 2004 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie R. S. na postanowienie Sądu Rejonowego o odmowie dopuszczenia go do udziału w sprawie o zasiedzenie w charakterze uczestnika postępowania, ponieważ skarżący nie miał interesu prawnego w takim uczestnictwie. Skarżący złożył skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 20 października 2004 r. i skarga ta została odrzucona postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy stwierdził, że skarga taka nie przysługuje skarżącemu w świetle art. 5191 § 1 k.p.c.

17 W zażaleniu na to postanowienie skarżący bronił odmiennego stanowiska i wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Dopuszczalność skargi kasacyjnej w postępowaniu nieprocesowym (w tym także w postępowaniu o zasiedzenie) reguluje art. 5191 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy

20 trafnie przyjął, że wspomniane postanowienie z dnia 20 października 2004 r. (od którego wniesiono skargę kasacyjną) nie jest postanowieniem co do istoty sprawy w rozumieniu art. 5191

21 § 1 k.p.c., ponieważ nie rozstrzyga o przedmiocie

22 toczącego się postępowania, tj. o zasiedzeniu nieruchomości. Jest ono jedynie postanowieniem incydentalnym wydanym w takim postępowaniu. Nie należy ono do żadnej kategorii postanowień wymienionych w dalszej części przepisu art. 5191 § 1 k.p.c. Nie można w szczególności twierdzić, że chodzi tu o postanowienie kończące postępowanie w sprawie, ani postanowienie o umorzeniu postępowania w rozumieniu art. 355 § 1 k.p.c. Przepisy k.p.c. nie znają kategorii „częściowego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie” ani umorzenia postępowania, jakie sugeruje skarżący w uzasadnieniu zażalenia. Nieporozumieniem jest też twierdzenie, że pojawiła się w toku postępowania zażaleniowego „nieważność postępowania z powodu pozbawienia skarżącego możności obrony swych praw”, ponieważ powód skorzystał m.in. z możliwości wnoszenia odpowiednich środków odwoławczych.

23 Przepisy k.p.c. nie przewidują możliwości wnoszenia dwóch różnych środków prawnych od tego samego rozstrzygnięcia sądowego.

24 3

25 W tej sytuacji Sąd Najwyższy oddalił zażalenie skarżącego jako nieuzasadnione (art. 3941

26 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814

27 k.p.c.).

28 jw