Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2005 r., II CZ 33/05

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2005 r., II CZ 33/05

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 33/05

POSTANOWIENIE

2 Dnia 14 kwietnia 2005 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Marian Kocon (przewodniczący)

5 SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

6 SSA Andrzej Struzik

7 w sprawie z powództwa P. Ł.

8 przeciwko T. O.

9 o opróżnienie lokalu mieszkalnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 kwietnia 2005 r., zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 3 stycznia 2005 r., sygn. akt II Ca (…), oddala zażalenie.

Uzasadnienie

10 Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 3 grudnia 2004 r. odrzucił kasację pozwanej od wyroku tegoż Sądu z dnia 6 września 2004 r., jako niedopuszczalną. Zażalenie pełnomocnika pozwanej na to rozstrzygnięcie zostało odrzucone postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 3 stycznia 2005 r. z przyczyny nieopłacenia tego zażalenia wpisem stałym. Ostatnio wymienione postanowienie zaskarżył zażaleniem pełnomocnik pozwanej, wnosząc o jego uchylenie.

11 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

12 Sprawa dotyczy eksmisji z lokalu. Stosownie do treści § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie określenia wpisów w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 154, poz. 753, ze zm.), pobiera się w niej wpis stały od pozwu w kwocie 80 zł, zaś od zażalenia wpis w wysokości 1/5 tego wpisu. Ustawa nie rozstrzyga wprost, czy ułamkową część wpisu stałego należy traktować tak jak wpis stały. Pozytywną odpowiedź w tej kwestii zawiera uchwała Sądu Najwyższego z 2

13 dnia 13 września 2000 r. III CZP 34/00 (OSNC 2001, nr 1, poz. 3). Sąd Najwyższy w niniejszym składzie podziela stanowisko prawne zajęte w tej uchwale. Prowadzi to do wniosku, że zażalenie powinno być opłacone przez pełnomocnika pozwanej opłatą stałą, a wobec nieuiszczenia takiej opłaty, słusznie zostało odrzucone na podstawie art. 17 u.k.s.c. Kwestionujące to rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego zażalenie było zatem niezasadne i podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941

14 k.p.c. w zw. z art. 39814

15 k.p.c.