Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2010 r., II CZ 172/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2010 r., II CZ 172/10

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 172/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 15 grudnia 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

5 SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

6 SSN Dariusz Zawistowski

7 w sprawie z wniosku M. P.

8 przy uczestnictwie E. P.

9 o podział majątku wspólnego,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r., zażalenia uczestniczki postępowania

11 na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt III Ca (…), oddala zażalenie.

Uzasadnienie

12 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Ł. odrzucił skargę kasacyjną uczestniczki postępowania.

13 Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r. Sąd Okręgowy w Ł. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w Ł., wydane w sprawie o podział majątku wspólnego, w ten sposób, że zasądzoną od uczestniczki postępowania na rzecz wnioskodawcy kwotę 96 610,40 zł z tytułu rozliczenia nakładów i spłaty udziału w majątku wspólnym rozłożył na trzy raty w oznaczonej wysokości, płatne co roku począwszy od 7 listopada 2010 r., oddalił apelację w pozostałej części i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.

14 We wniesionej od tego postanowienia skardze kasacyjnej wartość przedmiot zaskarżenia określono kwotą 96 610,40 zł. Powołując się na art. 5191 § 2 k.p.c., Sąd

15 2

16 uznał, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (nie przekroczyła ona progu 150 000 zł). Zgodnie z art. 3986 § 2 k.p.c.

17 skarga kasacyjna uczestniczki postępowania podlegała więc odrzuceniu.

18 W zażaleniu pełnomocnik uczestniczki postępowania, zarzucając naruszenie art. 25, 5191

19 § 2 oraz 3986

20 § 1 i 2 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Z akt sprawy wynika, że uczestniczka postępowania postanowienie Sądu pierwszej instancji zaskarżyła częściowo, a mianowicie w zakresie ustalenia nakładów z jej majątku odrębnego na majątek wspólny (24 152,60 zł) i zasądzenia od uczestniczki postępowania na rzecz wnioskodawcy kwoty 96 610,40 zł z tytułu rozliczenia nakładów i spłaty udziału w majątku wspólny. Wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji zostało oznaczona kwotą w wysokości 96 611 zł. Apelacja uczestniczki postępowania została uwzględniona jedynie co do sposobu i terminu zapłaty kwoty z tytułu nakładów i spłaty udziału w majątku wspólnym.

23 Zaskarżając wyrok Sądu drugiej instancji w całości, uczestniczka postępowania wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczyła kwotą w wysokości 96 611 zł. W okolicznościach sprawy nie ulega wątpliwości – wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżącej – że oznaczona w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia nie może być wyższa niż wskazana w apelacji, albowiem zakres zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie może być szerszy niż w apelacji (por. postanowienie Sąd Najwyższego z dnia 6 maja 2010 r., II Cz 38/10, niepubl.). Zatem zarzut, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 25 k.p.c., ponieważ zdaniem skarżącej błędnie oznaczona przez nią wartość przedmiotu zaskarżenia – na skutek sprawdzenia na podstawie przytoczonego przepisu – mogła ulec podwyższeniu do kwoty 241 526 zł (odpowiadającej wartości podlegającego podziałowi majątku), należało uznać za nieuzasadniony. Chybiony jest również zarzut, że postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało wydane z naruszeniem art. 3986

24 § 1 i 2 k.p.c., polegającym na

25 niewezwaniu skarżącej do sprostowania błędnie – jej zdaniem – oznaczonej wartości przedmiotu zaskarżenia. Podlegający usunięciu na podstawie przytoczonego przepisu brak formalny skargi kasacyjnej zachodzi bowiem jedynie wtedy, gdy w skardze w ogóle nie została oznaczona wartość przedmiotu zaskarżenia. Tymczasem w sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Nieuzasadniony jest także zarzut wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 5191

26 § 2 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie.

27 3

28 Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39814

29 w związku z art. 3941

30 § 3 k.p.c.).