Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2007 r., II CZ 15/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2007 r., II CZ 15/07

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 15/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 15 marca 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

5 SSN Grzegorz Misiurek

6 SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa SGB – T. L. Polskiego Towarzystwa Leasingowego - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

8 przeciwko H. K.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 marca 2007 r.,

11 zażalenia pozwanego

12 na postanowienie Sądu Apelacyjnego

13 z dnia 23 listopada 2006 r.,

14 uchyla zaskarżone postanowienie.

15 2

Uzasadnienie

16 Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 23 listopada 2006 r. odrzucił skargę kasacyjną stwierdzając, że wbrew wymaganiu przewidzianemu w art. 3984 § 1 pkt

17 1 k.p.c. nie wskazuje, czy wyrok zaskarżony został w całości czy w części. W zażaleniu, zawierającym wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia pełnomocnik pozwanego podniósł, że z treści wniosku kasacyjnego, zawierającego żądanie uchylenia wyroku w całości w sposób oczywisty wynika, że wyrok zaskarżony został w całości.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Nie budzi wątpliwości że oznaczenie orzeczenia, od którego skarga kasacyjna została wniesiona ze wskazaniem granic zaskarżenia (art. 3984 § 1 pkt 1

20 k.p.c.) oraz wniosek kasacyjny (art. 3984

21 § 1 pkt 4 k.p.c. ) są odrębnymi elementami

22 skargi kasacyjnej. Pozostają jednak ze sobą w związku w tym znaczeniu, że postulowane we wniosku kasacyjnym rozstrzygnięcie dotyczyć może wyłącznie zaskarżonej części orzeczenia. Jeśli zatem we wniosku kasacyjnym skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, to mimo że w skardze kasacyjnej granice zaskarżenia nie zostały precyzyjnie określone, przyjąć należało, że wyrok został zaskarżony w całości.

23 Skarga kasacyjna jest pismem procesowym. Okoliczność, że jej sporządzenie powierzone zostało profesjonalnym pełnomocnikom procesowym w ramach przymusu adwokacko – radcowskiego nie może oznaczać, że do tego, wprawdzie szczególnego, ale jednak pisma procesowego, miałby nie mieć zastosowania art.130 § 1 zd.2 k.p.c. Brak zatem w skardze kasacyjnej precyzji przy określeniu granic zaskarżenia w sytuacji, gdy treść wniosku kasacyjnego jednoznacznie określa zakres zaskarżenia, kwalifikować należy jako oczywistą niedokładność, nie stanowiącą przeszkody do nadania skardze biegu. Z przytoczonych względów orzeczono, jak w sentencji (art. 39815 § 1 zd. 1

24 w zw. z art. 3941

25 § 3 k.p.c.).