Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2010 r., II CZ 147/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2010 r., II CZ 147/10

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 147/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 15 grudnia 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

5 SSN Hubert Wrzeszcz

6 SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

7 w sprawie ze skargi B. P.

8 o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w S. z dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt I Ca (…) wydanym w sprawie z wniosku T. i T. małżonków S.

9 przy uczestnictwie B. P., H. S. i T. D.

10 o zasiedzenie,

11 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r., zażalenia skarżącej B. P.

12 na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt I Ca (…), uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

13 Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę o wznowienie postępowania uczestniczki B. P. w sprawie o zasiedzenie, zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w S. z dnia 5 kwietnia 2006 r.

14 Na powyższe postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postępowania uczestniczka wniosła zażalenie. Zarzuciła w nim naruszenie art. 410 § 1 k.p.c., art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c.

15 2

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Sąd Okręgowy w S. stwierdził, iż skarżąca powołała się na podstawę wznowienia określoną w art. 403 § 2 k.p.c., który stanowi, iż można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego, albo wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W związku z tym Sąd Okręgowy przeanalizował przedłożone przez uczestniczkę postępowania dokumenty i uznał, iż mogła ona skorzystać z większości dowodów, które załączyła do skargi, a pozostałe nie stanowiły dowodu na okoliczność samoistnego posiadania nieruchomości, zatem skarga nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.

18 W zażaleniu podniesiono jednak zasadnie, że w skardze o wznowienie postępowania oprócz wspomnianej wyżej podstawy wznowienia uczestniczka zarzuciła również oparcie zaskarżonego postanowienia na dokumencie przerobionym, co stanowi podstawę wznowienia określoną w art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c.

19 W orzecznictwie przyjmuje się, że jeżeli w materiale dowodowym znajdował się dokument podrobiony lub przerobiony, nie ma podstaw do wznowienia postępowania, tylko wtedy, gdy nie miał on wpływu na rozstrzygnięcie sądu (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., I CZ 80/05, niepubl. i z dnia 20 listopada 2009 r., III CZ 46/09, niepubl.). Sąd Okręgowy natomiast w ogóle nie odniósł się do tej podstawy wznowienia.

20 Przyjęcie przez Sąd, że skarga nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, przy braku rozważenia jednej z podstaw wznowienia wskazanej przez skarżącą uzasadniało zarzut naruszenia art. 410 § 1 k.p.c. Dlatego też zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu (art. 3941

21 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39815

22 § 1 k.p.c.).