Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 1998 r., II CZ 143/98

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 1998 r., II CZ 143/98

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 143/98

P O S T A N O W I E N I E

2 Dnia 9 grudnia 1998 r.

3 Sąd Najwyższy Izba Cywilna

4 w składzie następującym:

5 Przewodniczący: SSN - Prezes T. Ereciński

6 Sędziowie: SN - G. Filcek

7 SN - J. Suchecki (spraw.)

8 po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 1998 r.

9 na posiedzeniu niejawnym

10 sprawy z powództwa Z. P.

11 przeciwko J. J.

12 o zapłatę

13 na skutek zażalenia powoda

14 na postanowienie Sądu Apelacyjnego

15 z dnia 22 lipca 1998 r.,

16 p o s t a n a w i a :

17 oddalić zażalenie.

18 2

Uzasadnienie

19 Powód wnosił o sprostowanie w wyroku zaocznym Sądu Wojewódzkiego w K. oczywistej omyłki w oznaczeniu imienia pozwanego, które błędnie wskazano w pozwie jako „Janusz” zamiast prawidłowego „Jan”.

20 Sąd Wojewódzki oddalił wniosek, a Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie powoda. Postanowienie Sądu Apelacyjnego powód zaskarżył kasacją, którą Sąd ten odrzucił jako niedopuszczalną, gdyż zaskarżone orzeczenie nie jest kończącym postępowanie w rozumieniu art. 392 § 1 kpc.

21 Odrzucenie kasacji powód zaskarżył zażaleniem wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i „orzeczenie co do istoty sprawy”.

22 W motywach zażalenia twierdzi, że jeżeli w sprawie niniejszej kasacja jest dopuszczalna co do istoty sporu z uwagi na wartość jego przedmiotu, to należy przyjąć jej dopuszczalność także co do zagadnień nie dotyczących tej istoty, w tym takich jakich dotyczy zażalenie.

23 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

24 W orzecznictwie ugruntowany jest już pogląd, że kasacja przysługuje wyłącznie od postanowień kończących sprawę jako całość, natomiast nie przysługuje od postanowień o charakterze incydentalnym. Wynika to m.in. z wykładni prawa zawartej w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 14.XI. 1996 r., I CKN 7/96 (OSN 3/1997 poz. 31). Zasada ta dotyczy wszelkich postanowień incydentalnych bez względu na to czy kasacja byłaby dopuszczalna co do całości sprawy z uwagi na jej charakter lub wartość przedmiotu zaskarżenia. Nie ulega wątpliwości, że orzeczenie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w orzeczeniu wcześniejszym ma charakter incydentalny w rozumieniu przedstawionej wykładni (tak też wskazuje Sąd Najwyższy m.in. w postanowieniu z dnia 2.XI.1997 r., III CZ 56/97 - niepubl.). 3

25 Z tych względów i z mocy art. 39318

26 i 39319

27 oraz art. 397 § 2 i 385 kpc

28 należało orzec, jak w sentencji.

29 jb.