Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2012 r., II CZ 140/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2012 r., II CZ 140/11

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 140/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 12 stycznia 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jan Górowski

5 SSN Marian Kocon

6 w sprawie ze skargi J. R.

7 o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

8 z dnia 29 października 2002r., wydanym

9 w sprawie z powództwa J. R.

10 przeciwko Telekomunikacji Polskiej Spółce Akcyjnej z siedzibą w Warszawie, o zapłatę,

11 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 stycznia 2012 r.,

12 zażalenia powoda

13 na postanowienie Sądu Apelacyjnego

14 z dnia 30 maja 2011 r.,

15 1. oddala zażalenie

16 2. przyznaje adwokatowi M. S. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta), powiększoną o stawkę podatku VAT, tytułem kosztów

17 nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w postępowaniu zażaleniowym.

18 2

Uzasadnienie

19 Postanowieniem z dnia 30 maja 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę J. R. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 29 października 2002 r., w sprawie I ACa …, jako wniesioną po upływie terminu określonego w art. 408 k.p.c. i nieopartą na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając nieprawidłową wykładnię art. 408 k.p.c. Podniósł, że w sprawie zachodzi szczególny wypadek umożliwiający wznowienie postępowania po upływie pięciu lat, od uprawomocnienia wyroku, albowiem był on w toku postępowania w sprawie I ACa … pozbawiony możności działania.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Zgodnie z art. 408 k.p.c. po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się wyroku nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem wypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. W sprawie nie zachodzi ta szczególna podstawa pozwalająca na wznowienie postępowania, albowiem J. R. w toku postępowania był reprezentowany przez adwokata wyznaczonego mu przez Sąd z urzędu. Skarżący podnosił w skardze, że reprezentujący go adwokat działał nienależycie, co stanowiło podstawę pozbawienia go możności działania. W judykaturze wskazano jednak, że nawet niewłaściwe wykonywanie obowiązków pełnomocnika nie uzasadnia oceny, że z tego względu strona została pozbawiona możności działania. Pozbawienia możności działania nie stanowi również braku wiedzy skarżącego o przepisach dotyczących wznowienia postępowania, co skarżący podniósł w zażaleniu. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 39814

22 w zw. z art. 3941

23 k.p.c.,

24 Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

25 jw