Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2010 r., II CZ 139/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2010 r., II CZ 139/10

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 139/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 15 grudnia 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

5 SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

6 SSN Dariusz Zawistowski

7 w sprawie z wniosku O. C.

8 przy uczestnictwie P. Ć., M. S. oraz E. K.

9 o dział spadku,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r., zażalenia wnioskodawczyni

11 na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 24 maja 2010 r., sygn. akt II Ca (…), II WSC (…),

12 uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

13 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy w S. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w S., wydane w sprawie o dział spadku, w ten sposób, że wartość lokatorskiego prawa do lokalu spółdzielczego ustalił na kwotę 161 307 zł, tytułem spłaty udziału w spadku zasądził od wnioskodawczyni na rzecz uczestników postępowania po 40 326 zł, oddalił apelację w pozostałej części i orzekł o kosztach postępowania.

14 2

15 Skargę kasacyjną od tego postanowienia, zaskarżając je w całości, wniosła wnioskodawczyni i wartość przedmiotu zaskarżenia określiła w wysokości 161 307 zł. Sąd Okręgowy stwierdził, że wartość całego spadku (161 307 zł) przewyższa przewidziany w art. 5191

16 § 2 pkt 4 k.p.c. próg dopuszczalności skargi kasacyjnej.

17 Jednakże dla oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej wnioskodawczyni miarodajna jest wartość udziału przypadającego skarżącej, wynosząca 40 326,75 zł. W tej sytuacji nie ulega – zdaniem Sądu – wątpliwości, że wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekroczyła progu dopuszczalności skargi kasacyjnej.

18 W zażaleniu pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił naruszenie art. 19, 21, 26 oraz 5191

19 § 1 pkt 4 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Zarzut skarżącej, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 5191

22 § 1 pkt 4 k.p.c. należało uznać za uzasadniony. Nie można bowiem podzielić stanowiska Sądu Okręgowego, że podstawę ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie stanowi wartość udziału skarżącej w podlegającym podziałowi spadku. Uszło uwagi Sądu, że oznaczona w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia odpowiada zakwestionowanej w skardze ustalonej w sprawie wartości spadku. Skarżąca uważa bowiem, że wartość spadku została ustalona nieprawidłowo, z naruszeniem – jej zdaniem – metod ustalania wartości wchodzącego w skład spadku lokatorskiego prawa do lokalu. Z tego właśnie powodu wydane w sprawie postanowienie zaskarżyła w całości. W tej sytuacji nie można wartości przedmiotu zaskarżenia ograniczać do wartości udziału skarżącej w podlegającym podziałowi spadku. Tej oceny nie zmienia przytoczone przez Sąd postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2009 r., IV CSK 107/09 (niepubl.), ponieważ dotyczy ono innego stanu faktycznego; w przytoczonej sprawie wartość podlegającego podziałowi majątku nie była kwestionowana, a postanowienie zostało zaskarżone częściowo (w zakresie zasądzonej dopłaty). Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.