Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2008 r., II CZ 103/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2008 r., II CZ 103/07

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 103/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 9 stycznia 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

5 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

6 SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa M. L.

8 przeciwko A. N. i B. B.

9 o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 stycznia 2008 r., zażalenia pozwanych

11 na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II Ca (…), oddala zażalenie.

Uzasadnienie

12 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 września 2007 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę kasacyjną pozwanych jako niedopuszczalną, z uwagi na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia.

13 W zażaleniu pozwani wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

14 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

15 Przepis art. 368 § 2 k.p.c. wyraża wprost zasadę stałości wartości przedmiotu sporu oraz zakazu jej przekraczania przy przechodzeniu do instancji wyższej, z wyjątkiem sytuacji wskazanych w zdaniu drugim tego przepisu.

16 2

17 Takie sytuacje nie występują w rozważanej sprawie. Należy zatem uznać, że górną granicę wartości przedmiotu sporu w skardze kasacyjnej wyznacza wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana w apelacji. Pozwani nie mogą dowolnie jej przekroczyć z uwagi na wskazywaną zmianę wartości lokalu objętego żądaniem pozwu. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941

18 §

19 3 k.p.c.).