Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2009 r., II CSK 450/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2009 r., II CSK 450/09

Tekst

1 Sygn. akt II CSK 450/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 grudnia 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Henryk Pietrzkowski

5 w sprawie z powództwa PG. Spółki Akcyjnej

6 przeciwko „I." – Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o zapłatę,

7 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

8 w dniu 22 grudnia 2009 r.,

9 na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

10 od wyroku Sądu Apelacyjnego

11 z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt [...],

12 odrzuca skargę kasacyjną.

13 2

Uzasadnienie

14 Określone w art. 3984

15 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

16 kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984

17 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

18 Pozwana I. Sp. z o.o. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 5 lutego 2009 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparła na przesłance przewidzianej w art. 3989

19 § 1 pkt 4 k.p.c., a więc na oczywistości

20 skargi, która miałaby wynikać z notabene niedopuszczalnego oparcia skargi na zarzucie naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. (art. 3983

21 § 3 k.p.c.), a także z naruszenia

22 art. 328 i 378 k.p.c., które z kolei miałoby doprowadzić do „ustaleń odrębnych od ustaleń sądu I instancji”.

23 Takie wadliwie konstruowanie istotnych wymagań skargi kasacyjnej spowodowało, że Sąd Apelacyjny wezwał skarżącego do usunięcia wymagań skargi w części dotyczącej wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania.

24 Odpowiadając na to wezwanie autor skargi sformułował dwa pytania, uznając, że stanowią one „nadto wskazanie zagadnienia prawnego, wymagającego wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy, w odniesieniu do zarzutu oczywistego naruszenia prawa...”. Pytania sformułowane w piśmie uzupełniającym skargę nie zawierają żadnego wywodu prawnego, nie wykazują więc występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989

25 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie nawiązują nadto do

26 3

27 – powołanej, a nie uzasadnionej w skardze – przesłanki „oczywistości skargi” (art. 3989

28 § 1 pkt 4 k.p.c.). Skarga nie spełnia więc wymagania wskazanego w art. 3984

29 § 2 k.p.c.. Ponadto zauważyć należy, że skargą objęty został wyrok Sądu Apelacyjnego, który przez autora skargi został „opisany” jako „wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 29 listopada 2008 r.”, a nie ulega wątpliwości, że zaskarżeniem mógł zostać objęty wyłącznie wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 5 lutego 2009 r. W istocie więc skarga dotknięta jest także brakiem polegającym na wadliwym oznaczeniu orzeczenia, od którego została wniesiona (art. 3984 § 1 pkt 1

30 k.p.c.). Z przytoczonych względów podlegała odrzuceniu (art. 3986 § 3 k.p.c.).