Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 2010 r., II CSK 229/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 2010 r., II CSK 229/10

Tekst

1 Sygn. akt II CSK 229/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 26 sierpnia 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Pietrzkowski

5 w sprawie z wniosku M. B. i A. B.

6 przy uczestnictwie J. S. i S. S.-M.

7 o zniesienie współwłasności,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 sierpnia 2010 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania J. S.

9 od postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt XV Ca (…),

10 odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

11 Uczestnik postępowania J. S. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 października 2009 r. oddalającego jego apelację od postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w P. z dnia 24 listopada 2008 r., którym Sąd Rejonowy oddalił wniosek uczestnika o stwierdzenie zasiedzenia udziału w prawie własności nieruchomości położonej w P. przy ul. I. Wartość przedmiotu zaskarżenia określono w skardze na kwotę 12 500 zł.

12 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

13 Artykuł 618 § 1 k.p.c. stanowi, że w postępowaniu o zniesienie współwłasności sąd rozstrzyga także spory o prawo żądania zniesienia współwłasności i o prawo własności, jak również wzajemne roszczenia współwłaścicieli z tytułu posiadania rzeczy. 2

14 Zgodnie zaś z ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, sporami o prawo własności w rozumieniu art. 618 § 1 k.p.c. są między innymi spory wynikające z zarzutu któregokolwiek z właścicieli, że nabył on rzecz przez zasiedzenie (por. uchwała pełnego składu Izby Cywilnej SN z dnia 15 grudnia 1969 r., III CZP 12/69, OSNCP 1970, nr 3, poz. 39).

15 W postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2001 r., II CZ 13/01 (OSNC 2001, nr 12, poz. 181), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że od postanowienia sądu drugiej instancji wydanego w sprawie o zniesienie współwłasności, którego przedmiotem jest rozstrzygnięcie sporu przewidzianego w art. 618 § 1 k.p.c., kasacja (obecnie skarga kasacyjna) nie przysługuje, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż kwota wymieniona w art. 5191

16 § 4 pkt 4 k.p.c. (obecnie sto pięćdziesiąt tysięcy złotych). Sąd Najwyższy w obecnym składzie pogląd ten podziela.

17 Wobec powyższego, skargę kasacyjną uczestnika postępowania, w której wartość przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 12 500 zł należało ocenić jako niedopuszczalną.

18 Z tego względu, na podstawie art. 3986

19 § 3, Sąd Najwyższy orzekł jak

20 w sentencji.