Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r., II CSK 184/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r., II CSK 184/07

Tekst

1 Sygn. akt II CSK 184/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 20 czerwca 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Henryk Pietrzkowski

5 w sprawie z powództwa M. W.

6 przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w Warszawie

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2007 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki

9 od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

10 z dnia 25 października 2006 r.,

11 odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

12 2

Uzasadnienie

13 Wniesiona przez pełnomocnika powódki skarga kasacyjna dotknięta jest istotnym brakiem konstrukcyjnym, polegającym na niewłaściwym określeniu granic zaskarżenia (art. 3944

14 pkt 1 k.p.c.). Autorka skargi kasacyjnej zaskarżyła wyrok Sadu Apelacyjnego „w zakresie rozstrzygnięcia w pkt I.1 tj. w zakresie wysokości kwoty zasądzonego roszczenia z tytułu zadośćuczynienia”. Zakresem zaskarżenia objęta zatem została zasądzona na rzecz powódki kwota 150 000 zł z odsetkami, a więc ta część wyroku, która jest dla skarżącej korzystna. Powódka, jeśli uważa, że zasądzone na jej rzecz zadośćuczynienie jest za niskie powinna zaskarżyć wyrok w części, w której Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu I instancji i oddalił powództwo, a więc w pkt I - 3 i w pkt II oraz pkt IV. Już z tych względów skarga kasacyjna, jako niespełniająca wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.

15 podlegała odrzuceniu (art. 3986

16 § 2 i 3 k.p.c.).

17 Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, stanowiący także element konstrukcyjny tego środka prawnego, oparty został na przesłance oczywistości skargi kasacyjnej (art. 3984

18 § 1 pkt 3 w zw. z art. 3989

19 § 1 pkt 4 k.p.c.).

20 W celu spełnienia tej przesłanki nie wystarczy – jak to uczyniła autorka skargi – zawrzeć w treści skargi stwierdzenia, że jest ona oczywiście uzasadniona, lecz należy wykazać tę oczywistość przez odwołanie się do takiej argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżony wyrok wydany został z oczywistym naruszeniem prawa. Skarżąca poza uzasadnieniem podstaw kasacyjnych, na których oparła skargę, tej wymaganej oczywistości nie uzasadniła. Skarga nie spełnia więc także wymagania, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

21 Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 3986 § 2 i 3

22 k.p.c.).

23 k.g