Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2009 r., II CNP 9/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2009 r., II CNP 9/09

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 9/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 7 kwietnia 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

6 w Izbie Cywilnej w dniu 7 kwietnia 2009 r.,

7 skargi "D.C." - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S.

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w P.

9 z dnia 27 czerwca 2006 r., wydanego w sprawie ze skargi na czynności Komornika Sądowego Rewiru III

10 przy Sądzie Rejonowym w L.

11 w sprawie z wniosku wierzyciela "D.C." - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S.

12 przeciwko dłużnikowi Przedsiębiorstwu Rolnemu "R." - Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K.

13 o świadczenie pieniężne,

14 odrzuca skargę.

15 2

Uzasadnienie

16 Wierzyciel „D.C." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 27 czerwca 2006 r., którym oddalone zostało zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia 15 lutego 2006 r. odrzucające zażalenie wierzyciela na postanowienie uchylające zajęcie wierzytelności oraz rzeczy oznaczonej co do gatunku w toku postępowania egzekucyjnego. Tym ostatnim postanowieniem Sąd Rejonowy nakazał także komornikowi dokonanie zwrotu określonej kwoty. Postanowienie Sądu Rejonowego wydane zostało z urzędu (art. 759 § 2 k.p.c.).

17 Wypełniając obowiązek uprawdopodobnienia powstania, w wyniku wydania zaskarżonego orzeczenia, szkody (art. 4245

18 § 1 pkt 4 k.p.c.) skarżący wskazał, że

19 w wyniku uchylenia zajęcia wierzytelności oraz nakazania zwrotu określonej kwoty wierzyciel nie uzyskał zaspokojenia swojej wierzytelności, a postępowanie egzekucyjne zostało umorzone z powodu jego bezskuteczności.

20 Takie określenie szkody nie stanowi wystarczającego uprawdopodobnienia istnienia przesłanki z art. 4244

21 k.p.c. Należy przypomnieć, że z powołanego

22 przepisu wynika konieczność istnienia związku przyczynowego pomiędzy wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem szkody (verba legis: „...przez jego wydanie"). Pomiędzy uchyleniem postanowienia o zajęciu jednego ze składników majątku dłużnika a nieuzyskaniem przez wierzyciela zaspokojenia przysługującego mu roszczenia nie istnieje związek, o którym mowa w art. 4244 k.p.c.

23 Z tego względu skarga wierzyciela podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c.

24 jz