Pelnora PrawoOtwórz aplikację

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2012 r., II CNP 75/11

Sąd
Sąd Najwyższy
Sygnatura
II CNP 75/11
Data
Forma
Postanowienie
Źródło
SAOS: System Analizy Orzeczeń Sądowych (ICM UW), dokument u źródła

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 75/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 8 marca 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 marca 2012 r.,

6 skargi A. J.

7 o stwierdzenie niezgodności z prawem

8 prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

9 z dnia 24 maja 2011 r., wydanego

10 w sprawie z powództwa Gminy Miasto K.

11 przeciwko A. J.

12 o zapłatę,

13 odrzuca skargę.

14 2

Uzasadnienie

15 Wyrokiem z dnia 24 maja 2011 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 9 marca 2011 r.

16 W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia pozwana wnosiła o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia.

17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

19 Wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem; niezbędne jest również uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów lub co najmniej ich surogatów (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ., z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ., z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 55/06, nie publ. i z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, nie publ.). Skarżąca tego obowiązku nie spełniła. Wskazała jedynie, że zasądzone przez Sądy obu instancji opłaty za użytkowanie wieczyste w kwocie 14 889,55 zł stanowią jedną ze szkód jakie pozwana poniosła przez uniemożliwienie jej korzystania z gruntu jako użytkownik wieczysty, co nie jest uprawdopodobnieniem wyrządzonej szkody. Zgodnie z art. 4248

20 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu

21 niejawnym m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c.

22 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

23 jw

Powołane przepisy