Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2009 r., II CNP 73/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2009 r., II CNP 73/09

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 73/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 20 listopada 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Zbigniew Kwaśniewski

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 listopada 2009 r.,

6 skargi R. B.

7 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

8 wyroku Sądu Okręgowego w Z.

9 z dnia 10 sierpnia 2007 r., wydanego w sprawie

10 z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w Z.

11 przeciwko R. B.

12 o zapłatę,

13 odrzuca skargę.

14 2

Uzasadnienie

15 Wniesiona przez pozwaną skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego z dnia 10 sierpnia 2007 r. pozbawiona jest niektórych spośród niezbędnych elementów tej skargi wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c.

16 Skarżąca nie uprawdopodobniła wyrządzenia jej szkody spowodowanej wydaniem orzeczenia, którego skarga dotyczy. Za spełnienie tego wymogu nie można uznać stwierdzenia na str. 2 i 4 skargi, że wyrządzona szkoda ma postać zobowiązania do zapłaty. Wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wskazania jej rodzaju i precyzyjnie określonego rozmiaru oraz czasu powstania, a także przedstawienia dowodów uwiarygodniających to oświadczenie. Samo twierdzenie o zobowiązaniu pozwanej do zapłaty nie jest wystarczające do uznania spełnienia wymagania określonego w tym przepisie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05; z dnia 26 stycznia 2006 r., V CNP 98/05; z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 141; z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 42/05; z dnia 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05).

17 Ponadto nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 4245 § 1 pkt 5

18 k.p.c., ponieważ skarżąca ograniczyła się tylko do stwierdzenia na str. 2 i 4 skargi, że brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania i do wniesienia powództwa przeciwegzekucyjnego, a nadto że wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną, ponieważ roszczenie nie przekraczało kwoty 10 tys. zł. Takie sformułowanie nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 4245

19 § 1 pkt 5 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia

20 17 sierpnia 2005 r., l CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1, poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej, jurydycznie pogłębionej argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140).

21 W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248

22 § 1 k.p.c.

23 md