Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2008 r., II CNP 6/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2008 r., II CNP 6/08

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 6/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 14 marca 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Zbigniew Kwaśniewski

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 marca 2008 r. skargi Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w K.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt II Cz (…) wydanego w sprawie ze skargi dłużnika Szpitala Rejonowego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w T. M.

7 przeciwko wierzycielowi Statil spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. przy udziale Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w K.

8 o świadczenie pieniężne,

9 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

10 Skarżący wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 maja 2007 r.

11 Skarga pozbawiona jest niezbędnego elementu konstrukcyjnego, określonego w art. 4245

12 § 1 pkt 5 k.p.c. Za spełnienie tego wymogu nie można uznać samego sformułowania zamieszczonego w pkt V skargi, które brzmi, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje żaden inny środek zaskarżenia, „... osobliwie zaś skarga kasacyjna”. Bezsporna niedopuszczalność skargi kasacyjnej z mocy art. 7674 § 2 k.p.c.

13 nie jest równoznaczna z wykazaniem przez skarżącego, zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5,

14 uprzedniej lub obecnej niemożliwości zaskarżenia kwestionowanego orzeczenia w drodze innych środków prawnych, np. w drodze wniesienia skargi o wznowienie 2

15 postępowania. Ustawodawca wymaga jednak wykazania tej niemożliwości, co oznacza przedstawienie przez wnoszącego skargę pogłębionego i przekonywującego jurydycznie wywodu w tym przedmiocie, a nie jedynie gołosłownego ogólnego stwierdzenia istnienia takiej możliwości.

16 W tej sytuacji należało uznać, że skarga pozbawiona jest jednego z niezbędnych elementów konstrukcyjnych, co czyni ją niedopuszczalną, a w konsekwencji przesądza o obowiązku jej odrzucenia.

17 W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.