Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2008 r., II CNP 5/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2008 r., II CNP 5/08

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 5/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 14 marca 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Zbigniew Kwaśniewski

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 marca 2008 r. skargi B. Ł.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn. akt I Co (…) wydanego w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Rejonowego w Z. przeciwko B. Ł.

7 przy udziale Komornika przy Sądzie Rejonowym w Z.

8 o świadczenie pieniężne,

9 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

10 B. Ł. wniósł do Sądu Najwyższego osobiście sporządzoną i podpisaną przez siebie skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 6 czerwca 2005 r ., sygn. akt I Co (…). Tymczasem w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje z mocy art. 871

11 § 1 k.p.c. tzw. przymus adwokacki, a więc zastępstwo stron przez adwokatów albo radców prawnych. Wyjątek od tej zasady dotyczy sytuacji, gdy m. in. stroną jest jeden z podmiotów wyczerpująco wymienionych w art. 871

12 § 2 k.p.c. Skarżący nie twierdzi

13 nawet, aby mieścił się w kręgu podmiotów wskazanych w powołanym ostatnio przepisie. W tej sytuacji skarga została wniesiona z uchybieniem wymogu tzw. przymusu adwokackiego, co przesądza o jej niedopuszczalności skutkującej obowiązkiem odrzucenia skargi.

14 2

15 W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.